تنهایی فرهـــاد

2006-06-27T00:49:00.000-07:00

آی آی ..من اینو دلیت کردم بازم اومدددددددددددددددددددددد

2006-06-25T01:27:00.000-07:00

زیباتر از زیبایی

تنها حسم از تو عطر نفسات

تنها بوی از تو

بوی عطر سینه هات

وتنها خاطراتم از تو

خستگی شبانه

یادت می مونه ، بوسه هایم

در آخرین دقایق نیمه شب

که بر روی لبانت شناور می شوم

وتو می گی ..آی ..جون

منم میگم ای جون

2006-06-22T02:14:00.000-07:00

بگو چگونه جمع کنم
این همه پریشانی را
از خاطرات تو
تا میان این همه تلخ
شیرین تو باشم ... ؟

کاش می شد یه جوری راز تو راآشکار کنم

ویا اینکه خودتو پنهون نکنی

من خسته ام ..خواب می خوام

2006-06-16T23:33:00.000-07:00

برای همسر گلم ..فاطمه عزیزم

خوب ترینم ...شیرینترینم ...نازنینم

بی تو، ای بهار زندگی من تنهاترینم

بی تو ...من ! خاک زمینم

فرهاد تو هستم

با تو می مونم

خوب من تو هستی

این دل ..این سینه ..با نفسهای تو آرام می شود

بیا سر برسینه ام بگذار وبا ترنم لالایی بوسه هایت برلبانم

نغمه های بی رنگی را بر گونه هایم به ودیعه بگذار

وای ..وای ..که چقدر دوستت دارم اسمت را حک می کنم روی لخته خونی که در سینه ام می تپد

چقدرخندیدنت ..تندی نفسات و..شتابزدگیت را در ارتباط با تلفن هایی که می زنی دوست دارم

شکوه بی رنگم ..رونق ادامه زندگیم تو هستی..می دانم در برابر ذره ذره مهربونیت من بی مقدارترینم

ازت خواهش می کنم با نرمی ..وبا ظرافت جابجایی قدمهایت بر خاک تنم قدم رنجه نمایی

این خاک بی مکنت وفارغ از غبار همیشگیت همیشه چشم براهت می مونه

2006-06-14T23:44:00.001-07:00

عجیب نیست که بدانی

خاطره هایت چون سبویی است

که به یادت! ای بهترین آشنای من

گلوی عطشانم را خیس اشکهایت می کنم

هق هق گریه هایم را برایت روانه می کنم

دیگه راز شب های من با تو

در خلوت های بی عبور شبانه

تنها می ماند

وباز من می مانم ، تنها

با دلی بی قرلر وآشفته بازاری

دلم می خواد به خاطر تمام بی حوصله گی هایم ازت عذر خواهی کنم

من تکیده از غم ...هر شب از غم تنهاییت

فریادت می زنم به اسم تا همه بدانند

آی !!!!! آی !!! ای درد همیشگیم فاطمه

2006-06-14T23:44:00.000-07:00

عجیب نیست که بدانی

خاطره هایت چون سبویی است

که به یادت! ای بهترین آشنای من

گلوی عطشانم را خیس اشکهایت می کنم

هق هق گریه هایم را برایت روانه می کنم

دیگه راز شب های من با تو

در خلوت های بی عبور شبانه

تنها می ماند

وباز من می مانم ، تنها

با دلی بی قرلر وآشفته بازاری

دلم می خواد به خاطر تمام بی حوصله گی هایم ازت عذر خواهی کنم

من تکیه از غم ...هر شب از غم تنهاییت

فریادت می زنم به اسم تا همه بدانند

آی !!!!! آی !!! ای درد همیشگیم فاطمه

2006-06-13T03:24:00.000-07:00

سایه ای میان ماست

مثل یک حس کهنه

زنگ یک صدا

مثل یک ندا

سایه ای بین ماست

که از نگاهی پر اضطراب

تلخ ومبهم ، می زند صدایم

سایه ای

صدایی

بین ماست

2006-06-11T00:37:00.000-07:00

شاید آمد روزی

پشت پرچین خیال

پشت حوض ماهی

پشت خاکستری شعر سکوت

ناله سر داد

2006-04-19T22:53:00.000-07:00

دیگه حرفامو باور نمی کنی فاطمه

2006-01-29T20:57:00.000-08:00

آخرین نفس

شعری برای نوشتن ندارم

ودستی

که رویا روی مان بنشاند

آموختم

که تنها باشم ، خاموش

عشقی

برای موندن! وجودندارد

وشبی دراز

که باآن !!! نفس نوازشگر

سخن بگویم

2006-01-27T04:57:00.000-08:00

اي ياركه در گريبانت

دوكبوتر توآمان بي تابند

برای ستایشِ تو

همین کلمات روزمره کافی است

همین که کجا می روی، دلتنگم

2006-01-25T00:55:00.000-08:00

تو

طاووس گل زار می

تو

عطر گل بهارمی

تو

ماه شب تارمی

تو

روشنی روزگارمی

آره ! تو، می دونی ...تو رو میگم

2006-01-23T01:10:00.000-08:00

به شادی آمدم

بگویمت : دوستت دارم

نغمه خوان ، مرغ غزل خوان اومدم

تا ببوسمت

با انگشت

خط سرخی روی لبم می کشی

لبام عینهو لبو سرخ شده

حالا.. تصور زندگی کردن با تو چه شیرین است

2006-01-21T23:56:00.000-08:00

نفسات دیگه گرم نیست

صدایت هم گرم نیست

دستات هم سردن

چشمات

دیگه نمی رقصند

جای آخرین بوسه ات

دلتنگی روییده

2006-01-21T03:26:00.000-08:00

چشمانت غرابت آسمانی است

که با سکوت

درآن فروخواهم رفت

دیگر واژه ای نیست

تا به ابد

لحظه ای ناپدید می شوی از پنجره مسینجرم

دیگر صدایی نیست

تا کی ! می آیی از دور

ای روشنان سپید برف

دلدار زیبا

چهره ات چقدر خسته است

نگاهت را کجا ! جا گذاشته ای

قطره ای باران

از گیسویت می افتد

2006-01-20T01:46:00.000-08:00

چشمه سرد نگاهت

سکوت هاله قرص ماه رامی ماند

نا تمام !!!!!

2006-01-18T00:00:00.000-08:00

با خودم عهد كردم اينبار كه ديدمت، سرمو بذارم روی سينه هات

جائي كه سكوت و آرامش جهانه

با خودم عهد كردم همونجا يه نفس عميق بكشم

عطر تنتو ببلعم و بميرم ..

اينجوري ديگه هيچ وقت احساس غربت نمي كنم ...

اينجوري ديگه هيچ وقت دلتنگ نميشم

اينجوري ديگه هيچ وقت حس نمي كنم بي تو چقدر تهيم ...

اینجوري عطر تنت ، آرامش سينه هات ، تا روز قيامت با منه

2006-01-17T01:29:00.000-08:00

به حالم گریه می کند گُل درکوهسار

ناله می کند درودیوار

دشت دل تشنه توست

محتاج بارانت

2006-01-17T00:28:00.000-08:00

بوسه هایت نرم آهنگی است
درجستجوی لبانم
شب که می آیی
می خواهم بگویمت
بگذار! عشقم را درآغوشت حل کنم

2006-01-15T00:39:00.000-08:00

نگاهت می کنم

چشمانت مثل نرگس نازند

ولبانت

سرخ نای خونین

تشنه بوسه بارانی!

2006-01-14T00:46:00.000-08:00

ميشه دستاتو بهم بدی

بگيرمشون تو دستم و بگم دوستت دارم؟

آره دوست داشتنم يه جور ديوونگيه

2006-01-13T01:30:00.000-08:00

دیرگاهی است ازروزن لبانت

می خندم

بر شانه هایت تکیه می زنم

ای شبنم گسترده

<<دوستت دارم>>

چیزی جز این جمله برای نوشتن نمی یابم

2006-01-12T00:51:00.000-08:00

زخم های من

همیشه از دوست داشتن بوده است

هم چون پرنده ای بی پرواز

با عشق تو درخاک نهان می شوم

2006-01-10T10:59:00.000-08:00

نبودنت! تمام وجودمراازهم پاشید

تمام وجود! جز قلب ام را

قلبی که تو ساختی

2006-01-10T00:57:00.000-08:00

من! زیبایی خنده هایت را دوست دارم

وتک تک انگشتانت را

لطافت موهایت

در رویا جایی برای خوابیدن من دارد؟

2006-01-09T00:33:00.000-08:00

برلبانم انتظاردهانت

چشم انتظار بوسه ای است

چون تراویدن چشمه

درتلاطم روشنایی

2006-01-08T01:22:00.000-08:00

واسه لمس تپش دلواپسیم

شرم آینه را نگاه کن

صورتمو بر می گردونم اشکامو نبینی

2006-01-06T23:03:00.000-08:00

بین من و تو فاصله است

و من به تو چه نزدیکم

و تو به من نزدیک تر .....

و تو عین وجودم هستی

وقتی لباتو می بوسم ..........اووووووووم

خنده ...خنده

2006-01-04T23:28:00.000-08:00

از خیال تو تاری به دور خود تنیدم.

در انتظار! پیله ابریشمی خیالت ! منزلم شد.

لحظه دیدار پروانه خواهم شد...

با نقشی از تو حک شده بر بالم

2006-01-01T22:20:00.000-08:00

يه نگاه به من بكن

فصل بودن من،با تو آغاز ميشه

2006-01-01T02:16:00.000-08:00

آهاااااااای...

اونی که همه صبر دنیا رو واسه من داری...ا

اونی که همیشه باهام ملایمی...

این دل من ! خیلی دوست داره...

خودمم هفت دنیا دوست دارم

2005-12-31T10:34:00.000-08:00

دلداده زیبا

با پیشانی برهنه شده

دفن شده در بالهایم

2005-12-28T22:46:00.000-08:00

همپاى پژمردن من

علف ها سر سبزترمی شوند

خاموشى نزديك است

2005-12-27T11:56:00.000-08:00

بهتر آن‌که هرگز نبينمت

در روياهای خويش

تا بيدار شوم و جست ‌وجو کنم

دستانی را که حضور ندارند

2005-12-27T01:31:00.000-08:00

بديدار آيينه كه مي روم

تنها خيال تو

از انتهاي سياهي چشمهايم سوسو مي زند

2005-12-26T10:46:00.000-08:00

یکی رفته بود

یکی مونده بود

مونده بود وگریه کرده بود

2005-12-25T10:40:00.000-08:00

پابرهنه تاکجا دویده ای ؟

که این همه

گل شگفته است .

2005-12-23T11:32:00.000-08:00

جاده ها

از قدمهای تو خاطره می شوند

وفاصله ها

از خنده هات کم می شوند

2005-12-21T21:23:00.000-08:00

مادرم گفت : اکنون دیرگاهی از آن یلدا می گذرد

به مادر نگاه کردم...از طرز نگاه من به گذشته متعجب نشد!

می دونی چرا ؟

چون من برای تولدم نیاز به تقویم ندارم

حتی تو که می گویی دوستم داری

فراموش کردی تقویم کهنه تولدم را

2005-12-20T22:50:00.000-08:00

تو گل سرخ منی

اي تو جاري توي رگهام ، صداي پاي نفسهام

اي كه بوي تو رو داره لحظه هاي خواب و رويام

فرصت بودن با تو اگه حتي يه نفس بود

براي باور بودن همه چيز و همه كس بود

بوسه هاتو محکم کن

2005-12-19T20:04:00.000-08:00

عشق من،

تو آسمون من نه خورشيدي هست ،نه ماهی ، نه ستاره ای!

تو آسمون من فقط تو هستي ...

راستي لازمه بگم: دلت قرص؟

2005-12-18T22:06:00.000-08:00

بی دل شده ام

دلم را کنج دلی جا گذاشتم هزار تکه شد

هر تکه را بخشیدم تا هزار دل داشته باشم

کسی دل نداد و من بی دل شدم

2005-12-17T20:50:00.000-08:00

برايت نوشته بودم :

خسته از همه دنيا به آغوشت مي گريزم

اما چطور مي تونم از همه دنيا خسته باشم، وقتي همه دنياي من آغوش توئه؟

2005-12-16T21:19:00.000-08:00

پایکوبیِ عشق را شنیده ای؟

به رقاصک دلم گوش کن

مدتهاست که فقط برای تو پای میکوبد

2005-12-16T02:00:00.000-08:00

موهایت را در آفتاب خشک کن

عطر ديرپاي ميوه ها را بر آن بزن

عشق من، عشق من

فصل پاييز است

ناظم

2005-12-14T20:33:00.000-08:00

دوستت دارم

می بوسمت

محکم بغلت می کنم

2005-12-13T20:34:00.000-08:00

بالهایی که بر پشتم بسته ای ، برای پرنده شدن است

نه برای پرواز

با اینها فقط می توان پرنده ای زیبا بود در قفسی طلایی

2005-12-12T20:38:00.000-08:00

فاصله افتاده بین من و تو

دستهامون به هم نمی رسند

این رو بغض تو نگفت

این رو قلب من می گه

2005-12-11T20:31:00.000-08:00

من زبان گویای نگاهت را می خوانم

زیبایی دوست داشتنت را می فهمم ودستان گرمی را که به لطافت

تک تک انگشتانم را می نوازند

دستانی درست به اندازه دستان من

2005-12-10T20:10:00.000-08:00

کاش دنيا کوچک بود ، اندازه شهر من

نه........ قد خانه ی من زمانی که تو مهمانم بودی

کاش دنيا کوچک بود و تو هميشه در کنار من

از هر چه فاصله است، خسته شدم

2005-12-09T20:00:00.000-08:00

به پندار تو

جهانم زيباست

جامه ام ديباست

ديده ام بيناست

زيانم گوياست

قفسم طلاست
به اين ارزد كه دلم تنهاست؟

2005-12-07T22:21:00.000-08:00

درست نرسيده به قله همون كوه سرسبز

كلبه اي خواهيم خريد

گوسفنداني

مرغاني

تشكي از كاه

شومينه اي چوبي

دستان گرم تو

صداي جرق و جرق چوبها در آتش

بع بع گوسفندان

و خروسي به جاي ساعت "

هميشه اينگونه روياهاي من با تو شكل مي گيرد

فاطمه دیشب نبودی ، حس کردم شب یلداست

بی تو عزیزم همه شب های من شب یلداست

وتو دائم نگراني

نگران اين كه شايد از من نااميد شوي

نگران اين كه دوستي مان به پايان رسد

نگران اين كه شايد از بودن با من شاد نباشي

نگران اين كه شايد براي تو اتفاقي بيفتد عاشق تو شده ام و شايد نگراني فراوان من به خاطر عشق من به توست

2005-12-05T21:58:00.000-08:00

با مداد رنگی هایم یاد خوب آمدنت را نقاشی کرده ام و جاده ی سفید رفتنت را خط خطی

کسی نیست که زندگی را برایم دیکته کند ، غلط هایم را بگیرد روزهای اشتباهم را خط بکشد و مجبورم کند از روی تجربه های غلط ،ده بار بنویسم . جغرافیای بودن تو مرز دریا را فرا گرفته
آنجاکه تویی، ماهی ها نمی توانند بیایند تا چه رسد به من
تاریخ نشان می دهد قبل از اینکه به یادت بیاورم نبودی
هر گاه می خواستم بودنت رابنویسم نوک مدادم می شکست و حالا گاه و بی گاه با کوچکترین یادی از تو قلبم می شکند .بیا لحظه هایم را قسم بده تا بدانی در نبودنت چه کشیده ام .هرچند وقتی که تو بیایی ،نفسی در این سینه نیست که برای کسی بتپد
خانه این دل خالی از سکنه است ، دیگر به کسی نمی خوام بفروشم واو هم به هیچش بفروشد
گاهی که به یادت آمدم این دفتر ترانه های مرا بخوان ، هر چند می دانم عشق کور است وسرنوشت تو را به وادی دیگر برده است
همیشه می گفتی : می ترسم
گفتم : از چی می ترسی
گفتی : از این همه فاصله
گفتم : عشق صدای فاصله هاست
وتو نزدیکترین فاصله را ، که صدها هزارمرتبه بهت گفته بودم انتخاب کنی برگزیدی ...گاه اندیشیدی چشمانمو بستم..وچون تشنه توفان عشق بودم به وادی مرگ شتافتم
من بهت گفته بودم وادی دل من برای تو دیر آشناست
اما تو گفتی : دوستش دارم
حالاچه شبهایی که در پشت پنجره یاهو مسینجر منو نالان از بار عشقت تنها منتظرمی ذاری ، می دونستم ...که تو عاقل شدی
پریشان وفرسوده شدم ..بسوی دردی نا شناخته می شتابم
تا تو را هرگز به یاد نداشته باشم

2005-12-03T21:07:00.000-08:00

فقط من و تو

آخر شبه و دلم برات تنگه. دوست ندارم آخر شبها تنها باشم. یه جورایی هوای تو لوسم می کند

هوای دستهای تو...نگاه تو...نوازشهای تو...آخر شب تموم میشه و نزدیکهای صبح میشه. حول و حوش 4 صبح هوس آب انار میکنم. آب انار تو یه فنجون سفید کوچیک. شاید هم تو یه لیوان شیشه ای بلند. ولی بیشتر از هر چیز هوس نوازشهای توست که تا سپیده بزنه بیدار نگهم میداره. از خواب شب بیزارم نازنینم. اگه خواب بد ببینم کسی نیست آرومم کنه، نوازشم کنه، منو گل خودش صدا کنه و با بوسه ای آرومم کنه. کسی نیست تو آغوشش آروم بگیرم، نفسهام دوباره یکنواخت بشه و دوباره خوابم ببره. میای بریم راه بریم؟ بیا بریم تا پای اون ساختمونِ بلند...شاید هم تا پای اون یکی ساختمونه که پشت اون ساختمون اولیه. من تا آخر دنیا هم با تو پیاده میام. دستم تو دست تو ... پا به پای تو...بیا با هم بریم...فقط من و تو...میای بریم؟ خوبیهات کم نیستن...دلم اهلیت شده...دلم برات تنگ شده. میای پیاده بریم تا دل تنگی من تموم بشه؟

******

نزدیک همون ساعت 4 بود که زمین لرزید شیشه ها روی پنجره له له زدند.ومن مرگ را احساس کردم

خیلی دلم می خواست چشمانم را می بستم ،آخه از بس نشستم ونیومدی چشمام خسته شده بود

راستی اگه می مردم ، برام دلتنگ می شدی

چشمانم را می بندم صدای مخملیت توی گوشمه ، حالا یادم میاد که صبح شده وآسمان ابریه

یادم میاد که دیشب تو نیومدی وشاید اصلا بهم فکر نکردی

یادم اومد برم یه شاخه گل مریم بخرم ، شاید سر قبرم بذارم ..ولی قبرم کجاست ؟

نمی دونم ! تو می دونی

2005-11-30T21:00:00.000-08:00

بدون شرح

2005-11-30T00:35:00.000-08:00

تنها گلدون خونه ام رو می ذارم لب پنجره

بارون برگهاش رو می شوره و باد هم نوازشش می ده

قامتم خزان کرده ومن هنوز در نا باوری خویشم

2005-11-26T22:05:00.000-08:00

راه‌ ها

پايان می‌گيرند

بوسه‌ها

خنجرها

به فراموشی سپرده می‌شوند

اما ... آرزوها هرگز
روزها می‌گذرند

آسمان چترش را بر می‌چيند

و فرو می‌ريزد باران

شانه‌هايت می‌لرزد

و تو با روياهايت تنها می‌مانی

در دلت همهمه‌ای داری

و غمی موهوم

ريشه‌هايت را می‌کاود

زخم‌هايت گُر می‌گيرند
گام بر می‌داری

پيش پايت سنگ می‌رويد
می‌نشينی

چشم می‌دوزی بر راه

جاده در مه خفته است
با خودت می‌گويی: کاش يک‌نفرردّ پای تو را پيدا می‌کرد

2005-11-26T00:28:00.000-08:00

دیروز رفته بودم صحرا ، توی دشت ودمن ،لخت شدن درختها را با رنگ و روی رنگهای پاییزی را دیدم،

از زیر هردرختی که رد میشدم ، درخت جامه میدرید...همه برگهاش رو به سرولباسم میریخت و عریان به پیشواز خواب زمستانی میرفت.

ولی من بیدار بودم ..غمی چندان تمام تنه ها ،وبرگ های فروریخته درختهای اطرافم ، منو در برگرفته بود

شب همان روز همه چیز آرومتر از همیشه بود چون تو اومده بودی ...آره تو فاطمه ، شک داری ؟ !!...الا دل من که آروم وقرار نداشت...بیقرارتر از همیشه. دل منم میخواد جامه پاره کنه و در آغوشت به خواب بره. ولی نیستی. تو مهجور از منی

به آغوش تختم پناه میبرم. خوابم نمی بره چون می دونم الان بی طاقت شدی ومیگی ..فرهادم بدون خدا حافظی رفت. منم بیدار بودم ونتوانستم بخوابم ..دم دمای صبح خوابم برد ... من روز وشبم رو بیدار به یاد تو می مونم. هراز گاهی که بیرون میری ..یا به کوهستان گذری می کنی چشمامو به بعد از ظهر پاییزی ببند ..حالا باز کن ! تو بدیدنم میای .. نمیدونم چقدر میگذره ولی میایی به دیدنم. همیشه میایی. هر روز. قرار ملاقات داریم و اینبار زیر یه درخت، غرق در رنگهای زیبای زرد ...قرمز... ارغوانی پر رنگ...تو منو میبینی. قدمهات شدت میگیره. منم تو رو میبینم و ضربان قلبم به پای قدمهات میرسه. دستتو دراز میکنی. انگشتهای من بعد از مدتها ، لای انگشتهات خودشان را پیدا میکنن. حالا تو بیشتر نزدیک میشوی ، من مسلفر غریب ودور افتاده تو هستم...یکی دو تا بوسه وبعد آغوش گرمت را به رویم می گشایی...و می دونی که نیاز همیشگی من به بودن با تو را صد اتو میشنوم...اسمم رو صدا میزنی...چشمام رو باز میکنم...وقت رفتن شدهآره نازنینم..... من در بیداری. خواب هر روزم تویی...دستهای توست.. چشمهای توست...و بوسه هایت...کابوسی در کار نیست...کابوس من وقتی گریبان گیرم میشود که کابوس دوریمون بار بسته ندارند... نبودن تو رو با پلکهای باز باید تحمل کنم. کاش منم جامه بدرم...به خواب پاییزی برم...در رویا با تو باشم...تا روز بودن با تو...امان از شبهای دلتنگی تو و روزهای دلتنگی من.

2005-11-22T21:25:00.000-08:00

fateme......

وآغوشت

اندك جايي براي زيستن

اندك جايي براي مردن

حضورت بهشتي ست

كه گريز از جهنم را توجيه مي كند

2005-11-21T23:01:00.000-08:00

فاطمه ...من ..وخواب

بيا ...آروم بيا و خودتو بين بازوهام جا كن

بعد كمي سرتو تكون بده

انگار كه داري دنبال يه جاي نرم مي گردي

اونوقت ...آروم چشمهاتو روبه من باز كن و نگاهم كن

ريز بخند و چشمهاتو ببند

لبهاتو به هواي بوسه مزمزه كن ...بعد از بوسه آروم بخواب

2005-11-20T12:23:00.000-08:00

فاطمه دیروز ودیشب که تو نبودی

ديروز يه پائيز زيبا داشتيم

بارون ميومد، برگهاي زرد درختا با بارون مي ريخت

برگهاي سبز درختها خودشون رو زير بارون مي شستن

خيابونها خيس مي شدن

كوههاي دور و نزديك آدمو وسوسه مي كردن

ابرهاي نزديك به كوهها،بارون توي كوه،بوي نم خاك،مه،مي شد آروم دستها رو كرد م توي جيب و،بي جهت قدم زدم

،به صداي برخورد بارون و برگها گوش كردم،

برگهاي زرد زير پا ديگه خش خش نمي كردن،اما كف پياده رو زرد بود از برگهاي ريخته،

ديروز مي شد توباشي و من،قدم بزنيم و گوشه اي ،زير بارون آروم خودتو توي بغل من جا كني،شب، خسته و خيس،دم يه لبو فروشي وايسيم و لبو بخوريم،
تو پيچيده در لباسهاي من،با موهاي خيس و صورتي كه قطره هاي بارون ازش مي چكه،فاطمه نبودي، باران بود، برگ ريز درختان بود، كوههاي وسوسه انگيز بود و بازتوبودي ...

2005-11-19T02:08:00.000-08:00

شب زیبای من وفاطمه

ديشب شب زیبایی بود. دستمو گرفتي

از جاده مهتاب رفتيم بالا
كنار جاده، ستاره ها بودن و نور ماه ، گاهي ايستاديم، بوسه اي
بعد باز بالا رفتيم. روي ماه همديگرو بوسيديم
بعد از روي ستاره ها پريديم تا رسيديم به ستاره تو

درست مثل ستاره مسافر كوچولو بود.

يه گل سرخ، يه چشمه آب، يه كلبه
چاي خورديم. كنار هم به ستاره هاي همسايه نگاه كرديم
من به چشمهاي تو نگاه كردم
از هر ستاره اي زيباتر چشماي توبود ، بعد خلسه بود و ... ديشب شب زیبایی بود

2005-11-15T05:35:00.000-08:00

کبوتری

چینه ای از لبانت بر گونه ام می نشیند

کبوتری خم می شود تا برچیند

همه جهان در چشمان توست

همه رنج های گواه من

نسیم واره ای از تو

صبوری تو قلبم را می لرزاند

کبوتری بال می گیرد

تا بگذرد

2005-11-13T19:59:00.000-08:00

شکیبا چون شمع نیم مرده نشستم واشک ریختم ، دیگه از پا افتاده ای هستم که عزیزی از دست داده ،با خودم عهد کردم که دیگه عاشق نشوم ...این را گفتم که اهل زمانه بدانند من عاشقش بودم..وهم چون درون تنگنای سینه ام او را داشتم تا با او بودن را همیشه تجربه کنم حالا دیگه کسی رو دوست ندارم

2005-11-06T21:51:00.000-08:00

بانو !

سفر به عمق چشمهایت

هجرت غریب و عاشقانه ای بود ......... فاطمه

2005-11-05T23:09:00.000-08:00

فصل دوزخي

زمانی بیدار شدم که سر انگشتانم خطوطی مبهم را لمس می کرد، ودستانم سیاهکاری گذشته را.
حالا من به فصل دوزخی رسیدم وعزیزی از من روی گرداند
آینه های خمیده وبی آفتاب !من برای آمدن ، نیامده ام
زمان ! بین لحظه های بی او بودن می ایستد ، ومن در حرکت اجسام فرسوده می شوم
زنده موندم بیهوده سرک می کشد..من از انتظار بودنم شرمگینم
مرا دیگر رمقی برای زندگی نیست..همین بس ! که باید به خرابه میکده ها بروم
تا از در معبدی بگذرم
*****

كبوتري كه كبود از كلام من مي شد

چه ساده رفت و
مرا در غبار
پرپر كرد

2005-10-24T01:12:00.000-07:00

همه خوبی فاطمه عزیزم

در زوایای تاریکی این شب مغموم رویای تو را می بینم با شکوه لبخندی ،که از لبانت می تراود
مرا بسوی آرزوهای محالم می بری ، وهر دم که نسیم می وزد جز سیلی تند بادی احساس نمی کنم که بر صورتم می زند ومرا دچار اوهام دور می کند.فریادت می زنم از نفیر باد وتوفانها ، صدایم را می شنوی که در بیرحمی توفان می شکند .

تنها عسق تو مانده است تا مرا بسوی آسمان ها ببرد

وقتی نگاهم می کنی من شرمگین از نگاه تو می شوم ، نگاهی که به زیبایی محبت درچشمانت موج می ز ند ومرا غرقه شادی می کند، حالامن سرمست عشق وهمه وجود تو می شوم
سرت را روی قلبم می گذاری طپش ازلی از نوسانهای قلبم به گوشت می رسد، که تو را از دور دستهای لالایی عشق به گهواره آغوشم می کشد ، می خواهی بدانی که من قلبم را به کی بخشیده ام ..من قلبم را به تو بخشیده ام.
اینک آرزوهایم در غروب دیرین افقی نامعلوم به انتظار نشسته است، ومن جسورانه با پاهای برهنه، با چشمانی خسته، در حریم جاده ای که مرا تا انتهاراهی ناهمواربرای رسیدن به تو می برد در حرکتم ،در خلوت شب پاییزی جسارت روحم از من گریخته چشمانم را می بندم وصدایت می کنم ، فاطمه ، انگار لحظه ها نمی گذارند تا در کنارت ابدی شوم ..داشت باورم می شد که دارم رقص موزون موهایت را در طلسم نور ماه می بینم، به دنبال سایه ات به راه افتادم از ستیغ کوه ها واز بازار عاشقانه گذشتم ، اینک زمزمه ات می کنم تا با حضورت از عطر نگاهت لبریز شوم.می خواهم بیایی با نازکی دستهایت با لبخندی همیشگی بر سرخی لبانت ، در محو تند چشمانت با گلبرگهای گل سرخی که برگیسویت زده ای خورشید راه زندگی ام شوی

من نام تو را زیر لبانم زمزمه می کنم تا از شکست نترسم ..فاطمه ، فاطمه

2005-10-21T02:58:00.000-07:00

سرود بردگی

بادهای گزنده خواب سنگینم را برآشفت
وزخم چرکینم سر باز کرد
ومن
چون هیولایی دردرازترین شب قطبی
از اعماق انجماد قامت کشیدم
وزانوانم را برای راهی دراز، در پی نور وگرمی آزمودم
وچشمانم را به دنبال مشرق گمشده درآفاق گرداندم
وذهنم را در جستجوی گذشته کاویدم.
چون پلنگی زخمی
دربهت خوف انگیز بیشه ها
در پی یاران گمشده
کوه ها را آواز دادم
دشت ها را آواز دادم
واز ابروباد وآشمان وزمین یاری خواستم
وبرساحل های متروک کام نهادم
وباهرموج دریا فریاد کردم
ونام ونشان خور را پرسیدم
وتنها پژواک صدایم را از کوهسار شنیدم
.....
اما می دیدم
که روزگاری درهمه این گذرگاه ها گذشته ام
وبر آب ها پارو زده ام
وبر این دشت ها دانه افشانده ام
وبراین ساحل ها آتش افروخته ام
وبر ستیغ این گوه ها
طلایه سیاهی را در انتظار بوده ام
......
کم کم به یاد آوردم
که در صبح مه گرفته عهدی از یادرفته
زاده شدم
وهمراه آفتاب
دشت های ی بسیار پیموده ام
ودر این جا
ودراین دشت یخ زده که به خواب رفته ام
وروزگاری فرزندانم را بر گزیدم
وبا شیر وببر هم پنجه شدم
وبر آبها پل بستم
وبر بلندی ها خانه ساختم
وبه اسبان وحشی لگام زدم
وگوسفندانم را در تپه ها چرخانیدم
وآهن را گداختم
وبا خیشم جلگه ها را بارور کردم.
......
به یاد آوردم
که پیش از هر کس
نشانه های خدا را
در خاک وآب ونور وهوا شناختم
.....
به یاد آوردم
که با زرتشت در کوهستان ها همسفر بودم
وبر قله ها آتش افروختم
وبا او
پیام خدا را به دشت ها آوردم
ودر زمین خود به عدل وداد نشستم
وهمراه "کاوه" آهنگر
بر "ضحاک" شوریدم
ودر "البرز"
همه توانم را در بازوان "آرش" نهادم
وبا تنها تیرترکشش رهانیدم
ودر آزمون عفاف " سیاوش "
برآتش تاختم.
وبا " بیژن"
به چاه در افتادم
وبا "رستم "
نا شناس
پنجه در پنجه پدر افکندم
وپشتم به خاک رسید
وخنجرش در قلبم نشست
.....
به یادآوردم
که از " سند" گذشتم
واسبم را در " نیل " سیراب کردم
ونام خود را بر صخره ها کندم
وباروی " هگمتانه " را
با بازوان خویش از سنگ های سختی ریختم
ودر تطاول "آشور"
در رکاب " دیاکو"
به پایمردی ایستادم
ودر "پارس "
به اسارت " اسکندر: در آمدم
واو
شبی مستانه خانه ام را به آتش کشید
.....
به یاد آوردم
که به "مزدک" پیوستم
وآئینش را پذیرفتم
وبرابری را بشارت دادم
وبا همکیشانم
به فرمان " کسری" عادل
زنده به کور شدم
......
به یاد آوردم
که گردونه زمین را به طواف آفتاب بردم
وتقویم جهان را با بهار وزمشتان همسفر کردم
وجهان را با جاده ابریشم به هم پیوند زدم
ودر یونان
خواب خدایان را بر آشفتم
ودر "بابل"
رهایی اندیشه را از بند فرمان دادم
.....
به یاد آوردم
که خدایی داشتم که او را در هراس نبودم
وبه بردگیش تن ندادم
وخدای من نیز هرگز مرا
به بردگی خود فرانخواند
......
به یاد آوردم
که خدایی نیافریدم
وبتی نساختم
وکسی را به بردگی نگرفتم
وتنها
خاک ، آب ونور وهوا را
که آیه های راستین خدا ، وهمه هستی بود
ستودم
وکتابی داشتم
که مرا به روشنایی وپاکی
ومهربانی ونیکی
دعوت می کرد
....
وکم کم به یاد آوردم
که در"مرو"
آسیابی بود که در آن به هلاکت رسیدم
ودر " مدائن"
دشتی
که در آنجا
کتاب های بسیار در آتش می سوخت
ودر زیر بلندترین طاق دنیا
مردانی شقه می شدند
وزنانی می گریستند
وپسرانی پشت هایشان را تازیانه خونین بود
ودخترانی که دست هایشان به شتر بسته بود
وخانه ها می سوخت
ورودی
در آن خون روان بود
....
به یاد آوردم
که در کاروان اسیران
سرگذشتم را در نی لبکی می دمیدم
وسرودی کهنه را زیر لب زمزمه می کردم
وخاک آشنا را بدرود می گفتم
.....
به یاد آوردم
در بازار برده فروشان " شام " و" بغداد "
قرن ها
از سرایی به سرایی
واز مولایی به مولایی
بخشوده شدم
وبیابان های " جزیره العرب " را
هم پا ی " فیروز ابولو "
پیشاپیش جنازه " عبدالرحمن بن عوف "
بر ریگ های داغ پیمودم
....
به یاد آ.ردم
که به شهر زاد قصه گو
هزار ویک شب بیدار ماندم
وبا " شهربانو"
در بیابان های " ری "
غریبانه مدفون شدم
....
به یاد آوردم
که کور وگنگ
و"عجم"
در کوچه های " مدینه"
در جشتجوی دختران گمشده ام
هر شب
فریاد بی خواب کنیزکان نا بالغ را
در حجله های خونین زفاف شنیدم
وبیاد آوردم
که برای پاسداری از عصمت حرمسرا ها
اخته شدم
....
به یاد آوردم
که به شمشیر گردن نهادم
وجزیه دادم
وزمین خودرا از فاتحانم به عاریت گرفتم
وخشم خدای فاتح را بر بردگان فراری
دریافتم
........
به یا آوردم
که جانشین خدا را بر زمین
در نرینگان یک دودمان موروثی کردم
وبر سر این ایمان
هزار بار به شهادت رسیدم
......
به یاد آوردم
که " بابک " را با خدعه از پای در آوردم
و"ابو مسلم " را در پیش پای خلیفه
به خاک هلاک افکندم
ونان " طاهر " را به زهر آلودم
و"منصور " را به دار آویختم
و"یعقوب" را
در نیمه راه
در بیابان ها تنها گذاشتم
وپیروان "صباح " را
از برج بلند قله " الموت"
بر صخره ها پرتاب کردم
ودر این " قتال"
آخرین برده نافرمان به نام " کسروی " را
در زیر ترازوی عدالت
در خون خویش غرقه ساختم
واعقاب خود را به بردگی قاتلان خویش
وصیت کردم
.....
به یا د آوردم
به وعده رهایی
در رکاب فاتحان خویش جنگیدم
وبه پاس آن
در شبیخون " نهروان "
خونم به آب نهر در آویخت
....
به یاد آوردم
که به شکرانه آئین تازه
سرگذشت خودرا از یاد بردم
وبا سفالینه ها در عمق خاک پنهان ساختم
وگذشته را
در گوری گمنام وبی نشانه به خاک سپردم
وچون کودکی هزار ساله
در شبی که اولین پدر خوانده ام
به "یثرب" گریخت
از نو زاده شدم
ومادرم
که هرگز او را ندیدم
وشیرش را ننوشیدم
به گذشته پیوست
ومن
از پستان شتران
وکنیزکان بی فرزند
در سلک بردگان خانه زاد بزرگ شدم
وخاک ونور وهوا را از یاد بردم
وبه "انفال" بخشیدم
وخمس دستررنجم را که از آن من نبود
به وارثان راستینش
که فاتحان میهن پیشین من بودند
پنهان وآشکار
رساندم
ودریافتم
که چندین هزار قرن دیگر
مردی موعود بر خواهد خواست
وبه بردگی ام پایان خواهد داد
وخدای فاتح
که هر سال گوسپندانم را
به قربانی می برد
فرشتگانش را به نوازشم خواهد گماشت
....
به یاد آوردم
به زبانی که به آن هرگز
اندیشه ای نداشتم
بیش از هزار سال فاتحان خودرا ستودم
وسیادتشان را بر خودگواهی دادن
وپدران گمراه خودرا
که از روشنایی وپاکی
ومهربانی ونیکی سخن گفته بودند
نا سزا گفتم
....
به یاد آوردم
که کنج قناعت برگزیدم
وگنج دنیا را به اهلش واگذاشتم
وآموختم
که از شادی بپرهیزم
وخیر وشر رااستخاره کنم
وبه سعد ونحس مدغن باشم
واز بیماری ومرگ
با بخشش به برده ای دیگر برهم
اموختم
که " عفو " و" صبر" پیشه سازم
و" انتقام " و" ظفر" را
از آن فاتحان خویش بدانم
وآینده را از عطسه های فرد وزوج بپرسم
وپای چپ را پیش از دست راست بردارم
وپاکیزگی را با " وجب " بسنجم
ودر جنگ خانگی
از " محلل " یاری بجویم
وشتران را
به پاس ان مرکوب فاتحان بوده است
"نفر" بخوانم
وباور کنم
که " ماه " به اشاره انگشتی دو نیمه شد
واسبی بالدار آسمان ها را شبانه پیمود
وچلچلگان خدا
بت های " مکه گ را
از چشم زخم " پیلان" " ابرهه " رهانیدند
آموختم
که " بنده " زادگانم را
را به نام فاتحان خویش بنامم
وگستاخی ام را
با " غلام " یا " قربان" در کنار نامشان
جبران کنم
وتنها صادقی که شناختم
کذاب بنامم
وبرای مردگان به زبانی که هیچ نمی دانند
آمرزش بخواهم
وخدا را به زبانی که خود نمی دانم
بستایم
....
به یاد آوردم
که گور اجدادخودرا به آب بستم
وبرای فاتحان ونواد گانشان مقبره های زراندود
بپا کردم
ودر رثای آنان واطفال شیر خواره شان
بیش از هزار سال گریستم
وبه جای فاتحان مرده
در سالرزو مرگشان هر سال
در جامه عزا
بر سینه می گوفتم
وزنجیر بردگی را
بر پشت خویش می نواختم
.....
به یاد آوردم
بیش از هزار سال در مقبره ها بس نشستم
وعبادت ونیتم را
که از فهم من بیرون بود
به " فتوی " در یافتم
با : تقلید " و" اقتدا " جانشین کردم
وبه " تکلیف شرعی "
بر حامیان خویش شوریدم
وبا " بیداد"
" تقیه " کردم
....
به یاد آوردم
که به بردگی خو کردم
ودر این مشیعت نا گریز
شمشیر " چنگیز" را به سوهان کشیدم
وچرخ آسیای " نیشابور" را با خونم گرداندم
وبه عبرتی جلویدان
در جاده ابریشم
برجی بلند استخوان خویش بر افراشتم
ودروازه ها بر روی " تیمور" گشودم
وسلطنتم را به حکم تقدیری که ستارگان خبر می دادند
به افغان ها بخشیدم
.....
به یاد آوردم
که در " فتح الفتوح " دشمن
پا در رکاب رخش بر گرفتم
ولگامش را به دشمنان گرسنه سپردم
وبه ساربانی شترها تن در دادم
واز سر تسلیم
به آنان به بیع وشورا نشستم
ودر این سودا
رخت رزم از تن کندم
و" خودم " را با دستارشان
و" زره ام " را با عبایشان
و" گرزم " را با تسبیح صددانه شان
معا وضه کردم
وکشتزارم را با نهر وچشمه سارش
به جرعه ای از بهشت موعودشان بخشیدم
ودر بزمشان چنگ زدم
ودخترکان نو رسم را به حرم هایشان هدیه بردم
وبا هر طلوع
سرود " بردگی ام "را در سراب های معجزه گم کردم
ودستم شمشیر را از بر گرفتم
وبه دعا بر داشتم
ودر خانقاه وخرابات عزلت گزیدم
وبه اشک وآه ، توشه آخرت انباشتم
واندوهمخ را
باآب روان و سنگ صبور باز گفتم
و" جور ارباب بی مروت دنیا " را
به روز محشر وحسابی موهوم حوالت دادم
ومرگ " دقیانوس " را
در غار های میکده
به انتظارنشستم
...
واینک می دانم
واینک می دانم
که ایرانی ام من
که از دراز ترین شب قطبی می آیم
وروشنایی را
با خاطرات کهنه فراموشی کرده ام
ویارانم ، اما
در خواب ژرف خویش
چون صخره های یخ زده خاموشند
وفریادهای من
درهای وهوی بادهای هرزه
گم وگور می شوند

2005-10-04T01:22:00.000-07:00

اين حكايت

به درويش گفتند " بساطت را جمع كُن " دهَنَش* را گذاشت روي هم

بنده هم چون خيال دارم بساطم را جمع كنم چاره اي ندارم جز به حراج گذاشتن تهِ بساط
و اين ته بساطِ زندگيِ بي حاصلِ من است كه ديگر نه حالي براي نوشتن مانده است و نه مجالي .از ما كه خسته ايم گذشته است

در مورد مقالات اين دفتر و مجموعه هاي ديگرم مي خواهم نكته اي به عرض خوانندگاني برسانم كه از نزديك فيضِ زيارتشان نصيبم نيفتاده است و آنان هم با شيوه ي زندگي بنده آشنائي ندارند .و اين كه هرچه نوشته ام درهر دوره و زماني عين عقيده ام بوده است، بي هيچ مصلحت انديشي و تقيه اي و چه بسا كه در بسياري موارد تشخيصم غلط باشد

چندي پيش دوستي به سراغم آمد كه " آفاتِ پيري به جانت افتاده يا قاطعيت برادرانِ متعهد به تو هم سرايت كرده است ؟
اين پرت و پلا ها چيست كه مي نويسي ؟".
خنديدم كه " كدام يكي را مي گوئي ؟".
خروشيد كه " همه را!
نكند تو هم وقتِ نوشتن در قالب بزرگاني ميروي كه جز راهِ خودشان هر راهي را باطل ميدانند و جز مريدان خويش همه عالم را كافر ؟".
ناليدم كه " دوست عزيز ، اولا كار پاكان را قياس از ما مگير ، ثانيا من كي و كجا همچو احكامي صادر كرده ام ؟".
رفيقِ معترض كه خود از روزگارانِ جواني زخمهائي در دل و آثاري بر صورت دارد *
گفت : " همين كه نوشته اي بعد از هجومِ چنگيزخان ، مغولي به چند نفري از نيشابوريان برخورد ، خطي دورشان كشيد و گفت : همين جا بمانيد تا بروم و شمشيرم را بيآورم و بكشمتان ؛و نيشابوريان ماندند و مغول هم به وعده اش وفا كرد ".
گفتم " از خودم كه نساخته ام ، لابد جائي خوانده ام ".
خروشيد كه " نميگويم نخوانده اي ، نميگويم دروغ است ، نتيجه گيري تو غلط است ، اطاعت مردم را حمل بر بيغيرتي و بي حميتي كرده اي " .
از حالتِ دفاعي درآمدم كه :
" يعني اين بي غيرتي نيست ، چند نفر مرد صحيح و سالم و احتمالا جوان را مغول پاچه ورماليده اي در حصارِ خطي زنداني كند كه بمانيد تا برگردم و بكشمتان و آنها هم بمانند بي آنكه دست از پا خطا كنند ، تا جانور بيآيد و بكشدشان ".
خنده تلخي سرداد كه " بله، اوجِ غيرتمندي است وحدّ اعلاي فداكاري".
خنديدم كه " كمالِ بيغيرتي است و بزدلي و ستم پذيري .
چرا اين جمع چند نفري كه تن به مرگ داده بودند نريختند و مغولِ متجاوزرا تكه تكه نكردند ، بيش از اين بود كه مي كشتندشان ؟".
سري تكان داد كه " البته بيش از اين بود .
تو گمان مي كني اگر ميگريختند به نفعشان تمام مي شد ؟".
به پاسخ برخاستم كه " البته، گيرم دل و جراتي نداشتند كه دسته جمعي بَرسَرِ مغول بريزند و حسابش را برسند،آخركم ازاين كه بگريزند و خودشان را نجات دهند، تا مغول برگردد ومغولان ديگر راخبركند و به جستجويشان پردازد خود فرصتي مغتنم است و از اين ستون تا آن ستون فَرَج ".
رفيقم خنده ي تلخي سَر داد كه :
" اشتباهت همين جاست ، زيرِ پرچمِ امن و امان عدل اسلامي نشسته اي و گمان مي كني كه مغول هاي بُت پرست هم از قبيله ي مسلمانانِ متعهدند كه نصِ شريف ( وَلا تَزِروازِرَه وِزَراُخري) سّد راهشان باشد، خير، چنين نيست، او بجاي اينكه نيرويش را در جستجوي فراريان مصرف كند مستقيم به سراغ زن و بچه و كس و كارشان مي رود و انتقام فرار مرد را از دختر و پسر و خواهر و برادرش مي گيرد و خانواده اي را عرصه تيغ قساوت ميكند .
مرد نيشابوري كه نمونه هاي اين قساوت مهاجمان را به فراواني ديده است ترجيح مي دهد مثل چوب خشكي سر جايش بايستد تا مغول باز آيد و گردنش را بزند ، بدين اميد كه زن و فرزندش از لهيب غضب مغولان معاف مانند ، ولو اينكه قرنها بعد آدميزاده ي ساده لوحي مثلِ تو پيدا شود و عمل شهامت آميز فداكارانه اش را حمل بر زبوني و بزدلي كند "
و با مشاهده ي آثار انكار و ترديد بر چهره ي من لحنَش تندتر شد و ملامت آميز تر كه " اصلا امثال تو به اصطلاح قلمزناني كه در چله خانه ي انزوا نشسته ايد و از حال و روزگارملت و مملكتتان بي خبريد به چه جراتي به مباحثِ اجتماعي ميپردازيد.
اگر توي جامعه بودي و همين چند سال پيش با چشم خود ميديدي چگونه به جرم ناكرده ي پسر پدرِ پيرش را به شكنجه گاه ميبرند و برادر خردسالش را از مدرسه بيرون مي كشند و خواهر بيچاره اش را ممنوع القلم مي كنند و زن بدبختش را به زندان روسپيان ميسپارند و همه كسان و بستگانش را از طبيعي ترين حقوق انساني محروم ميسازند ، . . . دست به قلم نمي بردي و اين پرت و پلاها را نمي نوشتي ".
من كه مي دانستم رفيقمان به روزگار جواني از مبارزان بوده و طعم زندان و تبعيدگاه چشيده و دل پُرخوني از دستگاهِ گذشته دارد ، سخنان شعارگونه اش را از مقوله ي اغراقهاي سياسي دانستم و دنباله ي بحث را نكشيدم .
اما سالها بعد با تامل و تحقيقي بيشتر – البته در متونِ تاريخي – ديدم حق با اوست .
و اكنون به قولِ كليله ي كذائي اين حكايت بدان آوردم تا خوانندگان اين مجموعه بدانند نوشته هاي بنده غالبا مشتي خيالبافي است ، نه استدلال محكم منطقي .
سخنِ حق در زمانه ي ما هم مثل روزگاران گذشته چيزي است كه برهانِ قاطعي پشت سَرَش ايستاده باشد و بنده نه برهان قاطعي دارم و نه حتي خودم در حقانيت برداشتهايم اصراري .
اما به يك نكته اعتقاد دارم و آن بي ارزشي زندگي آدميزاده است در مقابل آزادي و آزادگي .
و اكنون كه نواي خوش الرحمن در گوشِ جانم پيچيده است و صلاي راحت بخشِ ارجعي بر شوق وصالم افزوده ، اميدوارم در حفظ اين عقيده تا واپسين لحظات زندگي ثابت قدم بمانم .
علي اكبر سعيدي سيرجاني

2005-09-28T21:50:00.000-07:00

يك دست جام باده و يك دست زُلفِ يار
رقصی چنــــان ميانه ميدانَم آرزوست

2005-08-22T04:01:00.000-07:00

ديگر توان با تو ساختن در من نيست

برايت گداختن،توان سوختن نيست
تو از من ابر و خورشيد و فلك مي خواهي

اين هديه ها،دسته گل رز و ياسمن نيست
دستم به آسمان تا خورشيد آورم برايت

آخر خورشيد كه در كوي برزن نيست
تو خواهي تو را بر ابرها به گردش برم

چگونه بردنت،بر من يكي روشن نيست
سر جدا از تنم خواهي،قلب كنده از سينه خواهي

شكستي قلب من،بريدي سر زتن،سري به تن نيست
قلب پاره ي من نشان از بي مهري من نيست

تافسوس كه دارويي براي اين سوءظن نيست
در سينه ات سنگ كوه بيستون مي تپد

قلب تو تنديس سنگ است،از فولادو آهن نيست
جان داد سر كندن قلبت فرهاد تو،ديگر تو شيرين نيستي،چون فرهاد سنگ شكن نيست

به رسم وفاداری برای یگانه بی مانندم همسر خوبم فاطمه

2005-08-05T04:41:00.000-07:00

براي همسرم فاطمه.دور افتاده ومهجورم

شب آرام آرام فرا مي رسد وخاموشي در مي گيرد ، نسيمي جستجو گر از عشق تو، پنجره اتاقم را مي كوبد، وطوفاني از هر طرف به سوي من مي تازد . من به حسرتي ابدي دچار مي شوم . چهره گندمگونت با خوشترين كرامت موعود وجودم را با طراوت خنده هايت در هم مي آميزد ونگاهت با باران اشك صورتم را مي شويد
ومن با چشمي از مشعل
چهره اي را جستجو مي كنم دل سيما
هنوز اما نگاهم
خيس شبي است وانتظار
وزنجره اي
كه انعكاس تنهاي ام
نه بر كوير استاده ي پنجرهاي مي رويد
نه بر دوش خسته باد ها
بي تو اي ساده ترين سپيده
خشكسالي تقويم ها را نگريستم
دريغ از اين كابوس هاي دوپا
بويي از رويا نيست
حكايت حضور رويايي تو
حكايت آتشفشاني خاموش
با شكوهي افسانه اي
كه دست ودل مرداب را
جمعه به جمعه مي لرزاند
مي دانم روزي از روزن روياهايم ظهور خواهي كرد
پس ته ديگ انتظارم
ارزاني ته مانده آمدنت باد

2005-08-01T21:58:00.000-07:00

همه شب

ديشب ، شب بيماري من بود
از سر بيماريم شمع تا سحرگاه
بيدار ورنگ شب خاكستري بود
نمي دانم كه فردا باميدت برخيزم
يا كه دراين نوميدي فردا ها بميرم
ديشب نتابيد ماه
به اميد كه بر خيزدصبح آفتاب
بسترم سرد بود در آن تاريكي نيلي فام وتاريك سايه مرگ سحرگاه نرمك لحظه اي دستم بگرفت
چو لب بستم چيزي نگفتم
با خاطر شوريد
نهاد بر كنار تختم غم واره اش را وبگريخت

صداش كردم
بگفتم : اي مرگ تو از من چرا گريزاني
مرگ گفت: مرا شايد بر افتم بر هر كسي
اما نگردم با تو چون هم نفسي
به رقص سايه ام ناشاد هستي
شمع خيالم هر چند تو هستي
نسيم بيامد وشمع خاموش گشت
دل بيمار افسانه تر گشت
بسوخت شمع وجود فرهاد
زجام چشم دلدار
برفت ، برفت ، بردم از ياد
نه آغازي بديدم نه سرانجام ناله اي از آه وافعان
حالا منم وآن خاطراتش ، مهرباني هايش كه افروخته در من شمع جانسوز نفس هايش..هرگاه در من مي دميد، شمع خيالم ناله مي كرد ومرغ صبحم از او بمرد

2005-07-24T21:22:00.000-07:00

آي آي !! بهار دلكشم

آي آي ، سرو كوهي من
در اين بيشه زار پنهان
دردي سر باز كرده است
كجا مي روي تنها از من
جان من در عشق
به ترنم رنگين تو بسته است
****
آهاي مگه نمي دوني
درهاي جهان
انگار به روي من بسته است
****
آهاي فرهاد
جام دلت كي بشكسته است
با تو هستم
اي جان به لب آورده ي من
حاصل عشق
يك لحظه با تو نشستن است
هزار گونه با تو بودن است
غريو مردن من هنگامه اي است
تسلي گشته است
از آفاق نگاه تو مرگ من ! فاطمه

2005-07-20T06:28:00.000-07:00

آن سفر كرده

كوچه را زير پا گذاشتيم ، آهسته از كنار درختهابه سوي فواره كوچك آبي كه از حوض وسط ميدان با لا مي رفت ،رفتيم . نزديك حوض دستش را زير آب سيگون فواره مي گرفت ، دانه هاي مرواريد آب در پرتو نور ماه مي درخشيد ودستهاي فاطمه را نوازش مي داد . زمزمه اي شگفت انگيز ودلنواز روي لبانش آماسيده وطرح سكوتي روي صورتش ديده مي شد وحرفي نزد در آن هنگام شب باد خنك شبانگاهي از آغوش درختهاي انبوه كه كوچه را پر كرده بود عبور مي كرد وميدان را دور مي زد ، فاطمه عشقي پاك ونيرومند بود كه سراسر وجودم را پر كرده بود ، خيالي شور انگيز كه پيوسته منو درآغوشش گرم نگه داشته بود ويخ پيرامونم را آب مي كرد
روي نيمكت زير درخت مجنون كه به فاصله اي طولاني تر از حوض قرار داشت، نشستيم .سرش را بالا مي گرفت وبا انگشتانش موج ابري شاخ وبرگ فرو ريخته درخت مجنون را لمس مي كرد ، او سر گرم بازي كودكانه بود ومن در اين ميان فقط به حركات او نگاه مي كردم وسرشار از لذت وخوشي مي شدم
يك لحظه حس كردم كه لبانش مي لرزد واشك دانه هاي مرواريد گونه وسفيدش را از خزانه دو چشمش روانه ميدانگاه وسيع گونه هايش مي كند . دانه هاي سوزاني كه قلب مرا مي خروشيد واحساس دردي در من به وجود مي آورد كه نمي توانستم طاقت بيارم ، يا ادامه زندگي را برايم محال مي كند
با ديدن اين حركت همواره حس كردم تمام ستارگان از سينه ريز آسمان فرود مي آيند وبه دلجويي فاطمه سر فرود مي آورند .
ماه وستارگان تشنه وغريب در اشكهاي او فرو ريختند
نگاهش روشنتر از هميشه بود وصدايش نازكتر از شبنمي كه مي خزيد روي گلبرگ گلي
پندارم پريشان ودر هم ريخته بود نمي دانستم اين چه حال وهوايي است كه برايم تنها اضطزاب ودلشوره داشت
سايه روشن شاخ وبرگ بيد مجنون كه اسير حركت باد شده بود دلواپسيم را بيشتر مي كرد
فاطمه مي خواست چه بگويد ، چه اتفاقي او را دگر گون كرده بود
نسيمي خنگ سبزه ها را تكان مي داد واز ما دور مي شد
بي اندازه شوريده وبي طاقت بودم مي خواستم ازش بپرسم ، ديدم نمي تونم ، دستهايم مي لرزيد واز اين شور بي حد وحصر كه دلهره اي براي هر دويمان بود نا چارم كرد كه ازش بپرسم
اما او انگار فراموش كرده بود كه من در كنارش هستم ، مي خواستم صداش كنم ، ديدم نمي تونم او در حالي نبود كه اصلا باهاش حرف زد . هنوز موقعيتي پيش نيامده بود حتي يك فرصت كوتاه كه بتونيم از هم دور بمانيم
نگاهش را از كرنه اي دور بسوي من بر گرداند ومستقيم در چشمان بي فروغ من كه سراسر اندوه بود خيره شد ، با خودم زير لب زمزمه كردم ، اين بهشت سرور انگيز من چرا اينگونه در خيال من سير مي كند .
كلمات با آهنگي سنگين وموزون وآرام چنان كه گويي از اعماق روحش بيرون مي زد ، لبانش را از هم جدا كرد
اينك از آه شب خيال انگيز كه سراسر وجودم را از وهم آميخته در هم شكسته بود چند روز مي گذرد ومن هنوز منتظرم تا آرام جانم از سفر برگردد.من در بيتوته تنهاييم سفر مي كنم تا او برگردد.

2005-07-13T20:47:00.000-07:00

يادش بخيردوست

گل خاموشانه اي بود ، در رهگذر باد ، روايتي از طبيعت بي جان شبنم وآه بود دوست

نمازش را بر سجاده سبز مي خواند دوست

يادش بخيردوست

گل سرخي به اودادم

گل زردي به من داد دوست

2005-07-11T11:18:00.000-07:00

فاتيما، ماه تمام من

رها مي كني عطر تنت را

در حدقه مضطرب چشمانم

من در ميان موج درهم پيچيده سكوت دريا

تا سپيده بيدار ساحل

جانم را

درزخمي تازه فرو مي ريزم

*******

از پشت شتاب آب پرهراس درياي نگاهت

آسمان خيالم را

عبور مي دهم

بي بوي خوش تو

ماه تمام من ، پروانه اي خسته ام ،در بي انتهاي خاموش جاده اي كه بر بوم سبزه ها ،مي ريزد كوشه چشمه شب

اشك چشمانم را

ماه تمام من

خاطره اي گشوده است در عمق لهيب امواج ، در سايه صنوبرها لرزش دلم

اگر تو نباشي

آه تمام من.....فاتيما

2005-07-09T10:38:00.000-07:00

فاتيما

مي خواستم براي روز تولدم چيزي بنويسم ، ديدم يك روز از اين هواي نمك آلود گذشته، براي همين با تبسمي كه از بغض نگاه تو گرفتم ، دل به آواز برهوتي دلم سپردم وساقه اي ديگر قد كشيد .
گويي هرگز آفاق دلم خوش نبوده است ، پنداري آبي ترين ترانه هاي روز هاي من غم انگيز ترين آفاق شبي بوده اند كه از ميان لايه هاي مه وآذرخش ، از نفسي به نفس ديگر مي رفته ودر من فرو غلتيده است .
آسمان دلم از آوازه اي طنين انداز است بي فرجام ، وفريادي را سر مي كشم كه هيچ گاه تسكين دهنده اش نبوده ، وبه اين دليل مرددم . آيا آفتاب عمرم در گرمگاه كدام قلعه ، در دفتر كدام شرح حال غم انگيزم ، فرو خواهد نشست ؟
دردهايم سر باز كرده اند ، دردهايم در سكوت بي انتهاي سرنوشتي مي لولد كه در ظلمات رازي ژرف براي هميشه مدفون بوده اند. مرا سخت در آغوش مي فشرند
من چونان بهمني هولناك در نقطه اي مي غلتم ، كه پرنده اي از اوج آسمان با تير صيادي در خون خويش بال وپرش را مي شويد.
كوچه ذهنم پر است از درختان اقاقي كه در پايان فصلي سرد شعر آخرين روز وداع را در گلوگاه ، گذرگاه فجيع ترين روز زندگي نسروده باقي مي گذارد ، غريب
فاتيما ....هيچكس بجز تو ازباتلاقهاي اين جزيره تنهايي آگاه نيست
تنها تو هستي كه درياي طوفاني دلم را كه غرق عطر نفسهاي توست صميمانه ونجيب تا پلكان آخرين موج بالا مي كشد .
انعكاس اشكهايم را به گونه ي بغضي ناشكفته ، در گلويت مي ريزي ، وطپش قلبم را در شامگاه بي حاصل تنهاييت خلاصه مي كني ، دوست ندارم گريه كني ...دريچه پر لهيب اشكهايت را كه بر گونه هايت جاري است ، ببند
بي شائبه من براي تو دايره ناپيدايي از زهري خون آلود هستم كه دمادم مي لغزم بر آستانه غروب خلوتت . تو مي داني ؟ چه موقع اين سرنوشت پنهان آشكار مي شود ، تا دستهايت را كه آغوش باز برگ گشوده جنگل سر سبزند، در دستهايم كه به معناي دهليز شبهاي بي مهتاب توست جاي گيرد
تو تسكينم مي دهي ، تو نجاتم مي بخشي وقتي خودم را در تو مي ريزم .در من فرو مي روي
نفرينم نكن
من آنسان در نگاه تو غرق مي شوم كه ستاره اي در حركت آب چشمه اي كه برق خنده اش را ساكن مي شود ، غرقه مي شود
سر انجام اين روزهاي فرسوده گامهاي مرده مرا به باغ گل هاي اميد خواهد برد تا قرينه اندوه تو را با گلي سرخ بشكوفانم
من عاشق روزهاي سبزي هستم تا مهر نگاهت را چون صبحي پر فروغ بر اين سكون فرو افتاده ايوان دلم بريزي
مي خوام صدايت را با باد وآتش اقيانوس سبز مرجان ها تا افق زرين گندمزارها ببرم ، تا كمر گاه شب شكسته شود ، وآسمون دلت پر ستاره شود
آه دختر زيبا ، كه از سحرگاه مي آيي هياهوي شگفت زمزمه رقص باران را به دلتنگي در كام من ريختي ، من بهت گفته بودم ، تنها شيون مرگ من مي تواند فرسنگ اين فاصله ها باشد
گل رويت را از گردونه عشق به سرشاري عطر اطلسي آغشته مي كنم تا سالهاي بهاري سوار بر درشكه شادي بروي به سرزميني كه مال تو بود
راستي دوقاب انبوه موهايت را روي صورتم مي ريزي ، خاطره انگشتريت را كه تهاجم ببري روي آن نقش بي تابي است برايم بگو! به عبارتي اون ببر چكامه چاوكي است كه مي خندد
چشمان غبار گرفته عسلي ات آبگينه جاري است كه من در آنها مي شكنم
مي داني هنوز در انتظار صدايت به جستجوي عشق مي روم ، تا كبوتري آرام كنار حوض لبانت بنشانم ودر بغض يك نگاهت جانم را تقسيم كنم
اين پاره خاطره ، يادگار جاودانه دانه هاي تلخ اشكهاي من است كه به موسيقي طراوت خنده هايت آغشته است .....تقديم تو باد

2005-06-26T20:48:00.000-07:00

نقطه ته خط

حسرت اميدواري خشك شده بر لبهايم ، دلم مردابي است بيكران با صخره اي سخت ، كه ديگر كس برنمي تابدش
از ره مانده اي هستم ، خاموش ، كه به سكوت ! باز مي خوانمت
اگر سينه ام را بشكافي از توي اين درياي بيكران ، فقط غريقاني را خواهي ديد، كه خونابه دلم را سر مي كشند
اي دريغا از اين همه مهر كه من به تو ورزيدم ، دلتنگي هايم را نثار تو كردم نمي دانستم تو هم بي وفايي
مي دانم اين اندوهناكي بي فرجام مرا به سرابي خواهد برد كه ديگر نتوانم ! بيكران شعر تو باشم
مي دانم نامه هايم را ناديده مي گيري
تو گل خورشيدي بودي كه در بهار وزدين گرفتي وترانه پاييز خواندي
من از تو گلايه اي ندارم ، همين بس ، كه انگشتانم قادر به ادامه نيست
دستهايم را روي صفحه كليد مي خشكانم ، تا راه ديگر نرود
اين را، فقط نوشتم ، تا بداني ديگر مرا در پرده هاي شب نخواهي ديد
اين را نوشتم تا بداني ، روح حريرم را كه تا سحر به زخمه كلمات به بند مي كشيدي ، مرده است
ديگر من در كوچه هاي متروك شهرتان منتظرت نمي مانم ، ديگر آواز اشك مرا نخواي شنيد
صداي يخ زده من در خليج سرد مرده است
بدنبال اين صدا، صدها برگ خزان زده شيون عشق مي كنند.

2005-06-09T00:39:00.000-07:00

قطره قطره درتو می گریستم

تو چشمه اي گشاده بودي با آغوشي باز
ومن سرابي پر نشدني ! از تو
احساس زيبايي از تو دارم يك نوع احساس كه كمتر كسي مي تواند، حسش كند
راستش را بگو! دلت براي پرواز تنگ نشده ، بال در بال هم ! پر پر زدنمون تماشايست
شكي نيست ، به طرز شگفت آوري پرواز خواهيم كرد
نگارين ، تلاش من براي تجسم تصوراتم از تو، ومحروم ماندم از تو ، شرايط نامناسبي در زندگي، برايم طراحي كرده است .كه به تدريج پژمرده ودر اثر فرو ريختن افكارم، از نشاط زندگي مي افتم. اين موضوع براي تو تازگي ندارد اگر بگويم مانند درختي خشكيده ، در پرده اي شبيه به مه، كه اغلب از دور به خوبي و زيبايي ديده مي شود ، ولي در همين نزديكي مانند جاده اي سرتا سر سياه است كه چشم چشم را نمي بيند ،بي فروغ تنهايم.... مي داني اين يعني چي؟
با فكر عميق واحساس ظريف مرا بخوان ، تا بداني ! چون افق نزديك به زمين در حال غرق شدن ، در خاك هستم
فكر نمي كني من وتو لازم وملزوم همديگريم . باور كن من فقط در پرتو روشنايي تو مي توانم جلوه كنم ، كسي نيستم ، جز تو
هوا رو به تاريكي مي نهد ، لطف وزيبايي شب به اين است كه در سكوت آن به انديشه ام جان مي بخشم
عزيزم ، به اين معنا ، كه تو با زيبايي وطراوت بي حد وحصرت، در من حلول كني . دچار رويايي عجيب ودل انگيز مي شوم ، تصورات خيره كننده ام سينه شب را مي شكافد . فقط تو مي داني ، وتو مي تواني از عشق ! وشور وعشقي كه به تو دارم ، ازخود بيخود شدنم ، ذوقي بزند ودر يابد كه عشق او در روح وقلبم بهم آميخته ، چنان كه گويي ، تو در برابرم ايستاده اي ، مي خواهم ببينمت ، در كنارم هستي ، اما با نامه با هم درد دل مي كنيم، بي تو من هستي وجودم را احساس نمي كنم . چرا كمكم نمي كني ؟ زندگي وكار عشق را، به من سپرده اي ، اين كار مرا بي اندازه مهربان وروحم را سخت آزرده مي كند ، تو منظورم را خوب درك مي كني كه هيچ نيرويي قادر نيست عشق تو را ، از من دور كند ، چه غم انگيز است بي تو زيستن ، اطرافم پر از شبح مي شود ، ومن در اصرار توهماتي كه تارهاي تنيده شان را به دست وپايم مي پيچند غرقه مي شوم ، درد مي كشم ، دردي كشنده ، دردي داغ همراه با سوزش مرگزا، تا كي مي توانم تحمل كنم اين شكنجه را ، آين آزار مداومي كه در من دميده مي شود ، تو به تمامي حس درد شناسي ! ومن بي حس وبي رمق ترين زايش را در خودم از زمين به افلاك مي برم تا تو را در فضاي ماهتابي آبي رنگ ماه ، بانوي آبي پوش آسمان كنم . اين حرفها را خودت يادم ندادي ، راستي از كفشهاي عروسكي پوست پيازيت فقط سايه هايي بر جا مانده راه واره اي كه من هميشه طي مي كنم تا به قدمگاه تو برسم.
بازم به زيارت مي ري ، همون امازاده اي كه خواب منو جار زده بود ، گفتي مناجات مي كردم ، تو را از خدا مي خواستم ، واي بر من يادم رفت ، مي خوام بگم ، اين بار با هم مي رويم زيارت ، امامزاده جاي خوبي براي مست شدن درعشق ، عشق من به تو
بي اغراق بايد اعتراف كنم دارم مي ميرم. خيلي راحت مي توانم زير ماشينت بروم . وجلوي چشم رهگذران وتماشاچيان كه برق آسا تشويقم مي كنند زير چرخهاي ماشينت له شوم.سر تا پاي تنم چون پرنده اي رنگارنگ خونين شده ، حالا من در آفتاب شفاف مثل گل سرخ مي درخشم . بعد توتعجب مي كني ! مي گويي ! خدا نكند.
مي دانم اين جور ديداري اعصابت را خراب مي كند . به نظرت من جان در مي برم. حرفي براي گفتن نداري .اتاقم هم چنان سرد وساكت است .كامپيوترم خاموش است . وگل هاي باغچه سياه شده اند. من شب كوچكي بودم در كنار شب هاي بزرگ تو . هنوز صداي پايت وانعكاسش توي اتاقم بلند وبلند تر مي شود . نگاه مي كني .همهمه من از بين رفته است . دوباره نگاه مي كني .مي خواي ببيني اتفاقي براي من افتاده است
توي تابوت خوابم برده بود . تو دست خالي بر كشتي
من رفته ام ، خسته بودم ......خسته ....خسته ي تو بودم ، عزيزم ، ديگه لازم نيست دردت را از من پنهان كني ...من رفته ام
عزيزم ، قبر گلباران شده ام از ياد رفته ، زير دسته گل هايي كه تو روي آن گذاشتي

2005-05-21T23:22:00.000-07:00

طلسم عشق

یک روزی تو این روزا
طلسم عشق رو میشکنم
یه روزی تواین روزا
دل رو به دریا می زنم
جونموبرات می دم
عشق رو به پاهات می ریزم
یه شبی تو این شبا
حیرون و سرگردون میشم
همه جا ها رو می رم
تا تو را پیدات بکنم
یه روزی اگه بگی
که دیگه دوستم نداری
منم هیچی نمی گم ....و
دیگه تنهات می ذارم

عشق تو چنان ناب ودست نخورده است كه مي پندارم به دشواري در ترنم نجواي صادقانه اش غرقه شوم...هر چند مي دانم

مي دانم كه عشق تو يك عشق ساده است كه درون حصار بلندش روشنايي شوق بيدار است

نازنيني تمام نشدني كه پچ پچ كودكانه اش جسم بي قدرم را به سوي رويا هاي عفيف مي برد كه در آن سوي اقيانوس ها در حريم سايه سار درختي روي ساحل نرم ماسه ها وگوش ماهي هاي خفته. لطيف! ودر سكوت پر ستاره ماندگار يك حركت تو مرده .

وگام هاي تو چقدر نرم وسبك است با پيراهني از حرير به هنگامي كه با درون گيسوانت مي پيچد .وگل هاي عروسكي در ميان انبوه موهايت گم مي شوند . من سراغ خودم را از تو مي گيرم

راستي مي داني هر بار كه دم پايي هي چوبي ات را با بند هاي مشكي مي پوشي ودر شب تاريك آهسته راه مي روي . ماه غمزه اش را سر راه تو مي گذارد تا تو درون آن بخزي

مي داني كه عشق تو مانند سپيده نوراني صبحي است كه اكنون پس از يك شب طولاني وبيداري ...از من نمي پرسي از كجا آمده ام

تمام گل ها تو را به نام خودت مي خوانند ومن دذدانه نام تو را از آنها مي گيرم تا در سبد جاودانگي قلبم قايمش كنم

من از دورها به تو نزديك مي شوم..نمي پرسي از كجا مي آيم

2005-05-10T01:22:00.000-07:00

نگارین ، می خوام حالتو بپرسم

اكنون هر نفسم گفتگوي توست وهر شباهنگام كه خورشيد غروب مي كند وسياهي وتاريكي همه جا را فرا مي گيرد ‏، من با ستارگان آسمان درد دل مي كنم . وهر زمان كه غم دوري تو از راه مي رسد با سوز آه مي ايد وبا چشم تر مي گذرد ، واكنون غمخانه است سينه زخم خورده من در غم هجران تو در عين حال سخت ترين ودردناك ترين لحظات زندگي من كه با ناكامي روبرو مي شود تو هستي واينك صندلي تو خالي است ولي خطوط دست هايت چون سايه اي اهورايي در طرح اين اتاق كوچك پيداست رگ هاي دستانت را مي بينم كه مايه اصلي زندگي من است شوق من براي آمدنت وخواهش من براي خنده هايت ودردي كه در پايت سر كشي مي كند ، همه اين ها خاطرات شيرين من است كه از تو تمام تار وپودم را از هم رشته رشته مي كند .من خودم را در نزديك ترين لحظات انحطاط مي بينم بي آنكه تو اندوهگين باشي .
تو به سبب حركات كودكانه ات هنوز بزرگ نشده اي . روح وحالت رفتارت خيلي به كودكان بازيگوش شبيه است كه با حالتي دل انگيز ورواني پاك به خواب رفته اند . سعي كن بفهمي كه چي دارم بهت مي گم.
هر چه بيشتر به تو مي انديشم متاسفانه بيشتر از تو دور مي شوم زيرا تو خيلي سخت دل شده اي مانند يك دختر بخت بر گشته كه دوران زندگي اش تحت تاثير توهم وبي رحمي سپري شده باشد
تو ظرافتي داري كه با همدردي نزديك تر است .مي دانم هنوز با التهاب به سر مي بري صورتت مثل آهن گداخته شده وقيا فه ات كاملا تيره ، رنگ به رنگ مثل رنگین کمان.
هوا کم کم روبه تاریکی است ومن از پنجره اتاقم مناظر داخل حیاط را تماشا می کنم ، بهت گفته بودم گل نسترن قرمز امسال خیلی بیشتر از سالهای قبل شکوفه زده ، کمرش خم شده ودست هایش آویزان شده ، وخیلی لوس هم شده ، میگی چرا ؟ چون همه اطراف باغچه رو تصرف کرده ، وبیشتر اوقات هم لم می دهد روی شاخه های بهار نارنج .درخت اقا قیا هم با شاخه های ظریف وخوشه های سپید اطلس گونه اشت مثل پیاله مست کننده ای خوشه های زرینش را با طراوتی خاص روی حصار بیرون حیاط انداخته ، هر بار که بهش نگاه می کنم خیال می کنم تو اون پشت قایم شدی ، ومن به شوخی داد می زنم دیدمت بیا بیرون ، یهو می پرم بیرون تا پشت در حیاط میام ، در را که باز می کنم تو نیستی ، نگارین من خسته میشم بیا بیرون ، حالا همه چیز لطف زیباییش را از دست داده ومن رنگ پریده ورنجور می روم کنار دیوار ، ودیوار هم از تحمل من شانه خالی می کند
نمی دونم ، شاید در همان نگاه اول باید متوجه می شدم احساس رویاییم مرا عجیب به دل انگیزی بسوی خود کشید ، ولی اکنون با همان چهره زیبا وگشاده رویی می خواهد سینه ام را بشکافد ! برای چی ؟
احساس من متأثر از آمیخته های برجسته ای است که من در مورد تو متصور می شوم ، هر چند می دانم هیچ تعریفی نمی تواند عبارتی شیوا باشد تا بتوانم با آن تو را توصیف کنم
تو نازنینم با فکر عمیق واحساس رقیق به نازکی بال پروانه ای که به دور شعله های شمع می پلکد به من محبت وفداکاری دادی تا بتوانم در پرتو همه خوبی های تو بهمان اندازه که تو می خواهی شبیه تو باشم .
با چنان شوق وذوقی به تو می اندیشم که فراموش می کنم مدتها اینجا نشسته ام وبرای تو می نویسم . باور کن اگر راضی باشی حد اقل به پهنه تمام گیتی ، به اندازه آن زمان که تو را یافتم
واز خود خاموش وفراموش شدم از انگیزه وافکار گذشته ام ، مرتکب این عمل خواهم شد که روز وشب های زیادی باید برایت بنویسم .. ولی تو خسته میشی
راستی برایم بسیاراسف بار است که می بینم هنوز کابوس های تحریک کننده به سراغم میان ومرا شب هنگام در بر می گیرند . بی رمق می شوم ، معلوم نیست در آینده چی پیش می آید . چون وضع کنونی ام خیلی بد است وحالم اصلا خوش نیست
فعلا خدا نگهدار ، تا دفعه بعد

2005-04-19T20:43:00.000-07:00

نگارین عزیزم : انگار لحظه ای بودم ولحظه ای نبودم ، دیشب بود که آمدی ، خسته بودم ، دوست داشتم در آن تاریکی وسکوت شب من هم آغوش چشمانت شوم ، دوست داشتم مهمان دستهایت باشم ، آرزو می کنم هزاران بار در تو تکرار شوم..تا در تو زنده بمانم ، نمی خواهم بمیرم

نگارین مهربانم ، فقط به امید تو در انتظار صبح شب را تحمل می کنم بی خواب ، تا امشب به دیدارم بیایی

قلب مبهوتم هنوز سر در گم گوش به صدای گام های تو دارد ، تا بیایی

نگارین راستی بهت نگفته بودم ، من با تو آغاز شدم وبا تو خواهم بود ودل به کسی نخوام سپرد

آه ! نگارین تعجب نکن ، نگو درعجبی ، قبل از رفتنت ، من هنوز می روم تا ساکن سرزمین قلب تو باشم ، می دانی صدای قدمهایت را با ضربان قلبم می شنوم ..من راه رفتنت را دوست دارم

عادت کردن به صدایت ...صدایم کن ..نگارین عزیزم صدایم کن

وقت رفتن رسیده بود
و من میرفتم مبهوت
همچون قطره اشکی که می لغزید
از آن چشمهای پر صدات
به بالین آن لبهای پر سکوت

2005-04-17T00:04:00.000-07:00

نگارينـــــــا

آه ! نگارينا ، حرف زدن از تو ، از تو گفتن هواي خاص مي خواد ، مثل سرنوشت هر دوتامون ، حتما ميگي كدوم سرنوشت ! آره همون سرنوشتي كه از افق سرشار از روشنايي براي رهايي وپيوند آمد
خيلي خسته ام .راستي نگاريناي عزيزم مي داني ! هرچند بارها بهت گفتم: زندگيم سرشار از توست ، بازم داري تكرار مي كني ، از من ، دستات را روي سينه ات مي ذاري ودر حاليكه رو در رو چشم در چشمم دوختي ، ميگي ، من ! آره تو
نگارينا ، ديشب خواب ديدم كه همراه با تمام ستارگان از كهكشان دور پايين اومدي ،وتوي حياط بزرگ خونمون ، لبه همون باغچه پر از گلهاي ياس نشستي ، بعد من مثل يه آدمي كه در خلاء ، در ميان لايه هايي از مه فرو رفته باشد ، بيرون اومدم ، اومدم پيشت
سلام نكاريناي عزيزم ، كي اومدي ، افسون رويايت آغوش باز رواقي است براي زنده بودنم
هوا خنك بود ونسيم از لابلاي گردنت چون كبوتران وحشي در گردش بود وموهايت را تاب مي داد به دور گردنت
اين مدت كه نبودي به هرجا سر زدم ، همه جا تو بودي ، اما نبودي
نگارينا ، تو مي خندي ، خنده اي از دور ، خنده ات شعر اشتياق ديدنت را به ياد من مي آورد تا با هر مصراعش تبسم شيرينت را در بستر تنهاييم بريزم .
نگاريناي شيرينم ، زمان بي تو برايم اشك راه گم كرده اي است كه بي آرام وبي قراراز لاله مژگانم بر سرير گونه هايم مي ريزد .
مي دانم تو نمي خواهي اشك هايم را ببيني ، آره ، مي دانم تو تحمل گريه هايم را نداري
خودت قضاوت كن بي تو چگونه مي توانم شاد باشم . شب از ماوراي روز مي آيد تا تو عروس آسمان باشي ، ماه تابنده من باش
خودت گفتي كه چراغ شب هاي تاريكم هستي .وقتي كه مياي همه جاي اين خونه برام نوايي تازه دارد ، همه اشيا آهنگ شادي دل افروز ورود تو را جشن مي گيرند ، نازنينم
يادت مي آيد ؟ ها يادت مي آيد ؟ نمي دانم ، همين را مي دانم توي ايوان ، در فضاي مترنم شادي ونشاط داشتيم راجع شكوفه هاي سيب حرف مي زديم كه نوري اهورايي بر آنها مي تابيد ، برقي خاص داشتند . من رفتم چندي از اون شكوفه هاي زيبا را چيدم وتوي دامنت ريختم .موهايت روي شونه هايت ريخته بود وچشمانت مرا در حريق نگاهت كه از حرير ديار گل هاي رازقي خبر مي داد مي بلعيد .
آه ! نگارينا ! چقدر اين لباس بهت مياد
ناخن هاي انگشتات درخشنده وزيبا ولطافت حركاتت چون بازي كودكانه مرا شاد مي كرد
صدات مي زدم نگارينا ، بعد تو مي گفتي يواش ، يواش ، مگه نگفتي اسم منو به كسي نگي
گفتم : نگفتم
گفتي : پس اين باد خبر چين براي چي در دور وبر ما دائم در حال پرسه زدن است
گفتم : باد براي خنكاي تو آمده
گفتي : پس اين نوري كه از ماه بر ما مي تابد ، چي
گفتم : اين ماه مي خواهد با نور آبي اش حريم راه رفتنت را روشن كند تا تو چون گل هاي نسترن بي كران دامن بكشي ، دامن شيدايي
نگاريناي عزيزم ، تو بهشت پر از ارغوان مني
شب بخير

2005-04-06T22:44:00.000-07:00

گل گندمي ، تنگ بلور

گل گندمي داخل تنگ بلور احساس فرسودگي نمي كرد ، فقط گاهي از سر خستگي برگهايش را چون دامن رها شده دختركي در باد رها مي كرد وروي لبه تنگ بلور مي نشست ، آرام وبي صدادر شبي بي ماهتاب، انگار سرش را روي بالش گذاشته باشد

مدتي است كه ساقه بلند ظريفش داخل آب كشيده تر مي شد تا جايي كه سر از پنجره بيرون مي آورد وبه آفتاب سلام مي كرد ، روي ديوار سايه بي حد وحصرش هميشه نمودار بود

كسي نمي دانست كه جلال وشكوه وحتي تشريفات گل گندمي وتنگ بلور كه با هم داشتند چقدر نازكانه ونرم است سكوتشان همه مهرباني بود، گاهي دوري تنگ بلور از گل گندمي چنان شاق وفراتر از تحمل مي نمود كه تنگ بلور مي خواست در هر زماني كه فرصتي بهش دست دهد از هم پاشيده شود ، نگاهي چون سرودي تلخ به گل گندمي مي انداخت

آخر ، ديشب گل گندمي دلتنگ واندوهگين بود ، برگهايش پريشان به هر سو روان بود مثل چشمه اي كه غبار راه آبش را گل آلود كرده باشد.خسته بود ، قطرات شبنم روي تيله هاي كوچك ساق باريك وزيبايش آرام مانند نم نمك بارون شمالي سرازير مي شد وبي محا با روي گونه هايش مي چكيد.

پنداري كودكي شيرخواره ، كه از گرسنگي عنان گسيخته باشد ، صداي گريه اش زار زار بلند وبلند تر وهق هق هايش مثل آدمي كه از بي كسي ودرماندگي حيران وادي غربت باشد ، در فضاي اتاق جولان مي رفت

تنگ بلور باورش مي شد كه آن دو عاشقند اما اين حيراني براي چه گريبانگير شان بود براي چي، مي بايست گاهي بيگانه از يكديگر باشند ، از هم دور بودند

بالاخر تنگ بلور بي طاقت شد وپرسيد : گل گندمي ناز قشنگم ، چرا اينهمه بي تابي ، من از عشق چيزاي زيادي نمي دونم ، وقتي حرفش پيش مياد از خجالتي سرخ ميشم ، چون عشق مقدسه ، مي دوني كه مييخانه از تنگ تهي خسته ميشه ومن .......نمي دونم

گل گندمي سرش را پايين گرفت وبا برگهايش بازي كودكانه اي به راه انداخت ، تنگ بلور سفيد رنگ چهره اش گلگون مي شد ، سرش را بالا گرفت وبا انگشتانش پاپيون قشنگي را كه به گردن زده بود دور گردنش چرخاند وجا بجا كرد

گل گندمي گفت : تنگ بلور چي بگم ، از وقتي كه خودمو مي شناسم داخل اين دهان گود وخوش عطر وبويت خونه گرفته ام ، زيبايي بلورين حرفهايت شفا بخش تنهاييم بوده وحالا كه هر دومون از تنهايي در اومديم وبزرگ شديم بيشتر به هم نياز داريم ، اسم اين علاقه ودوستي چيه ؟

تنگ بلور گفت : مي دوني منم اولش سنگ سختي بودم كه حالا تنگ بلور توهستم ، خودت مي دوني ، منم مثل تو ناملايمات زندگي را با تمام وجودم لمس كرده ام وحالا بعد از سالها مشقت به اين نتيجه رسيدم كه مصائب وآلام زندگيم را با تو تقسيم كنم ،يادته اون درخت تنومند چي مي گفت ، من درد مشركم مرا فرياد كن

گل گندمي تبسمي زد وگفت : واي تنگ بلورين تو چقدر خوبي ، تو بهترين قسمت زندگي مني ودلخوشي من بيشتر به توست ، كاش مي دونستم تا كي در اينجا خواهم ماند يعني در كنار تو

تنگ بلور از كلمات آخر ين جمله گل گندمي سر در نياور . براي همين دستپاچه شد ، احساسي از غريبي روي قلبش نشست ، انگشت به دهن گرفت ودر عالم انديشه طنين ضعيفي از ترسي قديمي چون خاطره اي گمرنگ ودرد ناك بر وجودش چنگ انداخته بود گفت : گل گندمي نازم تو با حرفات دلم را خالي مي كني ، بطوري تمام تنم سرد شده ، واحساس غش مي كنم ، خلسه اي كه بي اختيار مرا حيرت زده با خود مي برد، مثل همون نسيمي كه گاه گاه سراغ تو را مي گيرد

گل گندمي گفت : همه فكر وذكرم بهم ريخته ، مي ترسم حيران شوم ، شايد از شدت خستگي رمقم را از دست داده ام ، ولي ناراحت نباش

تنگ بلور جا بجا شد ، حيرت زده وگيج بود . نگاهش به دور وبر اتاق معطوف شد . همه اتاق به رنگ خاكستري نقره فام ، مثل اينكه نوري كاذب پيش از طلوع ماه در اون تابيده باشد . زيبايي وشكوه گل گندمي را نگاه كرد ديد همه اطرافش مثل منظره اي سرسبز وطلايي سر شار از آرزو واميد بود.

چشم هاي گل گندمي كم كم به خواب مي رفت برگهايش يكي يكي شل مي شد وروي ساقه اش آرام مي گرفت ودر انتها سرش را روي لبه برگشته وصيقل خورده تنگ بلور گذاشت وخوابيد

تنگ بلوري خيال مي كرد نيرويي از بيرون به حياتش اقتدار مي بخشد

تنگ بلور با خود زمزمه اي كرد ...نبايد بيدارش كنم ، نگاهش به همه جاي گل گندمي دويد ..ديد گل گندمي برگهايش ابلق شده بود

2005-03-27T06:04:00.000-08:00

نوشتن، نوشتن

نوشتن ، نوشتن..کسی چه می داند برای چه می نویسد ! برای که می نویسد! کسی منتظر نوشتن اوست یکباره دستها منجمد می شوند انگار زمین هم از گردش افتاده است .زمان هم یکسان ثابت است روی صفحه ای از حباب های خاکستری که فرو می ریزند.بار دیگر کسی در من می دمد واسمان رنگی می شود کوهها نفس نفس چون کلمات بی وزن با تیغ های برنده به تاریکی درونم هجوم می آورند وسنگینی آنها را روی دلم حس می کنم.چه کسی می تواند حس کند تپش قلبم را که در تیره گی جسمم فرو می غلتد.آنگاه به یکباره فرو می ریزم در خودم ریخته می شوم مثل کودکی که در گهواره وق وق می کند .گریه می کنم

همانقدر که نفس کشیدن برایم دشوار است آواز خواندن در بیتتوته زمان در خلوت حیاط خونمون برایم سخت است

وای خدای من این شوق مردن است این شوق زندگی است این عشق ساده وسرزده ای است که در من رویش کرده نمی دانم

ستایش باغچه ای که با بیلچه کوچک آنرا شخم می زنم وتمام گل هایی که آنها را با نام می شناسم برایم دشوار است . دیگر کسی نمی تواند رنج درونم را که با خاک وکود روی سطح حیاط باغچه زیر وزبر کرده ام به سفره دلم برگرداند..درون حصاری تاریک ..بیغوله ای که دیوارهای آن چون خرابه ای از هم گریخته اند خودرا از بین می برم ..تا مرا رنج دوست داشته باشد ..تا مرا شوق دوست داشته باشد .تا تقریبا عشق را دوست داشته باشم ..وای این نجوای باد است که تمام اعضای بدنم را از هم جدا می کند وبا خود می برد

اما قلبم هنوز سرجاش ایستاده ومی تپد ..برای تو ..منتظر توست

..تو تازه از راه رسیده ای ..نگاهت خیره می شود به دودی که از درون خرابه به هوا برخاسته ..

چهره ام در پرتگاهی دور ..ودستهایم در لطافت باغچه خونمون ..ونگاهم در عمق گرد وغبار جاده ای غرق می شود که تو در آنجا به انتها می رسی ..ومن به پایان می رسم

2005-03-18T07:45:00.000-08:00

عشق چیست ! چیزی که هیچ کس نمی داند

عشق با گوشه های روح ما سخن میگوید

عشق در کنج گوشه های روح ما سخن می گوید

با کسی که در کناری ترین گوشه های روح ما بدون چهره است

بی شکل ، بی نام ، هیچ کس........<< بوبن

سال نو مبارک

2005-03-10T22:37:00.000-08:00

بگويمت اي جان ! آتش پژمرده ام

تشويش خيال ونجواي صدايت تنها شراره هايي هستند ، كه دراين تاريكي قيرگون شب همراه با صداي تپ تپ قلبم با من مانده است
دستهايم چنان مي لرزند كه احساس مي كنم قلم از دستم مي افتد
اكنون كاملا تنهايم ، چشمانم را مي بندم وبه صداي تپش قلبم گوش مي دهم ، حالا تو مانند غنچه اي شاداب ونوشگفته در آستانه در اتاقم ايستاده اي . با اشتياق وهيجان همه وجودم را تسخير مي كني
انگار يك لحظه كوتاه بيش نبود كه تو را ديدم با چشماني كه برق مي زد ، نگاهت با چشمان من كه چشم انداز ثابتي براي ديدن تو است ،گره مي خورد ...آنگاه چون ستاره ي ونوس ، هم چون الماسي درخشنده جلوه فروشي مي كني
شعله هاي نگاهت هميشه بر افروخته است ...هميشه گرم است
مي داني ؟ خوشترين لحظات زندگي من ، صبحي است كه ديده از خواب بگشايم وتو را ! آره تو را در كنار خود ببينم
با دستهاي بلورين ونازكت هلال اخمي كه روي پيشاني ام نشسته بر گيري ومه يخ زده گونه هايم را با نزديكي آفتاب معتدل ودرخشان صورتت نزديك كني ..تا گرم شوم
مي خوام بهت بگم ، البته فكر مي كنم تا حدي متقاعد شده ام كه تنهاييم را با زيباترين كلمات وجملات عاشقانه كه براي تو محبوب عزيزم مي نويسم ، پر كنم
هرگاه كه به ديدنم مي آيي ديگر محزون وغم انگيز نيستم ، بلكه به نحوي شكوهمند وبي مانند از تماشاي ديدنت احساس شادي ورهايي از بند دلتنگي را دارم ...مطمئن هستم كه با تو خيلي خوشبختم
مي دانم هرگز اين نجواهاي خاموشانه مرا كه مرواريدي از صدف دريايي سفر عشق ماست فراموش نخواهي كرد
نازخاتون نازنينم ، وجودم چون علفي ترد وشكننده دستخوش نسيمي است كه همانند دستي نامريي مي خواهد مرا به سوي نيستي ببرد
اگر كمك كني ، اگر دستهايت را به من بدهي ،از فكر هاي تلخ وتيره دور مي شوم وكنار پنجره اتاقم به انتظار آمدنت خواهم ماند
رقص سبز تو رازير قطرات زمردين باران به خاطر مي سپارم
اگر تو به يادم آري

2005-03-01T00:53:00.000-08:00

خاتون

در لحظاتي كه خودتو تك وتنها حس مي كني دايم نگاهت به اطراف خيره مي شود

انگار همه اشيا دست به دست هم داده اند تا تو را دچار نوعي جنون وتوهم كنند .

بعد لرزه اي تمام تنت را دربر مي گيرد ، خيس عرق مي شوي.دردي كشدار از پشت گردنت تير مي كشد وپايين مي آيد ستون فقراتت را مي پيمايد تا از سر ناخن هاي پايت راهي دوباره بيابد .آنگاه از تيركش سينه تا نفس گير گلويت .هم چنين ادامه داره

مي گفت : اين از سر خستگي مفرط كار وزندگي يكنواخت است

رفته رفته رنگ وروي چهره ات مي پرد عينهو ميت ، ميتي كه از بي كسي روي زمين مونده .

روي دست همه مونده ، كسي نيست خاكش كنه ، فرياد رسي مي خواد كه به داد تنش برسه

در چنبرخويش بودم

انگار هرگز اينجا نبودم ! نبوده ام

بعد نياز به حرف زدن پيدا مي كني ، با كسي كه همدرد تو باشد ، راز دار تو باشد

بهش اطمينان كني ودل به هم بدهيد ، و اگه خواستيد با هم خاكستر شويد اين ميل در هر دويتان بوجود بيايد

او هم بگويد همه چيز پوچ است وپوچي در نيستي يك مجموعه تهي ميان دو كمان ...پرانتز

هرگز صدايت نمي كنند مگر در جستجوي چيزي باشند يعني تو را دوست ندارند

خاتون هم مثل بقيه آدماي اين گوشه نه آدماي تمام قرنها دلخور از زندگي روزمره ، دلگير از خودش بود

گاهي كه احساس بيقراري مي كرد وقتي دلش مي گرفت ، ميومد پيش من تا خودش را خالي كند

تا حسي در او پيدا بشه كه بتونه تمام معماهايش را كه بي جواب مونده حل كند

هوا بعد از اون برف سنگين گرمترشده وآفتاب در آسمان پيداست ، از پشت پنجره اتاقم هر روز صبح خورشيد را مي بينم كه دامن كشان از سينه كش كوه روبرويم بالا مي رفت ، بالا ميومد

صبور و سراپا عشق ، ودرد ملايم كه چون سايه اي به قدرت روحي ناپيدا او را افتان وخيزان تا آستانه ي اين عشق به من نزديك مي كرد

اكنون كنارم ، در سمت چپ بدنم روي صندلي نشسته ، ابتدا فقط او حرف مي زد ، بعد هر دومون ساكت ميشديم . هيچيك از ما حرفي نمي زد

پس از چندي با علاقه ورضايت خاطر بهش گفتم : سعي كن آرام وبي دغدغه باشي

گفت : خسته ودلتنگم ، از اين يكنواختي كسل كننده ، اين روزهاي مثل هم خسته ام ، فقط در كنار تو مي تونم راحت باشم

گفتم : نازنينم ! زندگي ، شرح بلا، وبدبختيها ي غير قابل تحملي است ، كه خرامان وبا لبخند مي آيد ، وقتي بهش لبخند زدي در كمال رضايت تو را بسوي سراب مي برد

گفت : گفتي سراب

خيال مي كرد در خلاء اي رها شده بال گشوده وسبكتر از خويش ، بي تكلف اما پويا ، راهي در ادامه اش قرار گرفته بود من مقداريش را پيموده بودم . حالا كه بهم رسيد بايد با هم مي رفتيم ..هر دومون با هم مي رفتيم

با انگشتان استخواني وبلند دستي به زير چشمش كشيد وبا حوصله از روي صندلي جابجا شد ، كيفش را از زير چادر سياه بيرون كشيد ، بعد در حاليكه دو عدد شكلات آيدين در ميان انگشتان قرار داشت ،

گفت : بيا براي تو آورده ام

گفتم : من نمي خوام خودت بخور

گفت : براي تو آوردم تا با جاي بخوري

دستش را بسويم دراز كرد ، انگار كوره اي از آتش بود . منم دستم را آرام بطرفش جلو بردم .اين گرما با نزديك شدن دستهايمان بهم ، سوزانده تر مي شد . هر چه جلو تر مي رفتيم صورت او سرخ تر مي شد . حالتهايش حاكي از ظاهري شگفت انگيز بود . شگفتي كه گويي او را سالها از دنيا واز همه كس ومن كه بهم عشق مي ورزيد دور مي انداخت .حال وهوايش بهتر مي شد وخنده زيبايي روي لبانش نقش هزار توي دلواپسي مرا مي زد كه از فراقش دلم را در قفس سينه ام پنهان كرده بودم

او مي دانست تا لحظه هاي آخر كه ما با هم هستيم هيچ جنبه اندوهباري موجب از هم گسستن اين دلبستگي نخواهد شد . ومن هم خوشحال بودم كه با چنين مضموني پيش من آمده است .دستش را گرفتم وبر آن بوسه زدم

گفتم : خيلي گرمي ، داغ داغ

گفت : دلم مي خواد زمان متوقف بشه واين لحظات خيال انگيز هرگز تموم نشه ، به آخر نرسه وتا ابد ادامه داشته باشه

گفتم : نازنين دلبرم ، هر سفر رويايي چندان به درازا نكشيده خاتمه مي يابد .اين نفس سفر كردن ودر رويا غرق شدن است

برق خاصي در چشمانش مي درخشيد

گفت : اما من نمي خوام اين چنين ساعاتي كه من در سرخوشي تو غرق مي شوم تموم بشه

وقتي حسرت را در نگاه من مي ديد ، بارقه اي از گوشه چشمش مي تراويد وروح وجسم مرا با خود مي برد تا در ناكجا آبادي نا پيدا زمين بذاره وبرود

بازم بايد بگم ! وقتي صدايش را مي شنيدم .نرمي ولطافت زندگي به گونه اي غريب آشفته ام مي كرد ورگه هايي از دلشوره ودلهره در گلويم موج مي زد .وهرگاه كه تنهايم مي گذاشت ومي رفت .تنها مي شدم

بهم مي گفت: مواظب خودت باش ، بخاطر من

وآنگاه مانتوي سرمه اي اش را كه تا قوزك پا يش كشيده شده بود جمع وجور مي كرد وآرام مي گفت : برم

موهايش كه به رنگ روشن بود از زير مغنعه از روي پيشاني به عقب كشيده ودر پشت گردنش جمع كرده بود

گفت : چهره ات خيلي تكيده شده ، چشمانت به گودي افتاده

بعد از مدتي كه خيره وثابت نگاهش مي كردم ، اين حس در من بوجود مي آمد كه خيلي دوستش دارم

وحس مي كردم وقتي نگاهش مي كنم گرم مي شوم

نفس عميقي مي كشم وظاهرم به آرامي كشيده مي شود .او جرأت حرف زدن را از من مي گرفت .

ديگه بايد به خونه مي رفت .ساعتش را نگاه كرد وگفت : بايد به موقع به خونه برسم

براي همين منم اصراري نكردم وگذاشتم بره .

اوبه همراه سكوتي در سرسراي سالن مي رفت ومن هم از پشت سر بيرون رفتنش را نگاه مي كردم

2005-02-19T07:08:00.000-08:00

*رویای تو

سکوت سیاه شده ی باغچه

با صدای قدکشیدن یاس های سفید درهم شکسته می شود

روی پوست خاک ، نفس بی تکلف علف های تشنه

پارو زنان ، همراه با آفتاب

بال در بال پرنده ای که از رقص شبانه بازگشته است ، می لغزد

ومن سرخ تر از پلک های رنگین کمان

که از آسمان

چتر باز می کند انعکاس جاری آوازم را بی صدا وتلخ توی بشقاب صبحانه می ریزم

دلشوره دارم از غبار سایه ی خودم

که خاطرات پاره پاره را در کور سوی دلم می ریزد

دریا در خوابهای من بیدار می شود

تا حکایت سکوتم بزرگ شود

از رویای تو

2005-02-05T22:17:00.000-08:00

سكوتت را دوست مي دارم چراكه گويي نيستي - نرودا

تاريكي و پايداري غم انگيز شدت يافته آن روز با اولين فوران عشقي معصوم را به خاطر مي آورم
كه جنبه هاي اندوهباري به همراه داشت .
آهنگ روزهاي يكنواخت كه هيچگاه متوجه آن نمي شدم .البته برايم خيلي مهم بود كه بدانم در كجا هستم
دي ماه بود .روزهاي سرد وكسل كننده .كلافگي غم افزاي زود هنگام عشقي كه فرجام وتداوم نيافت
وسط كوچه بود كه با چشمان گشاده از حيرت به يكديگر خيره مانده بوديم .به جرأت مي توانم بگويم مثل دو مرده كه خيلي آشنا به نظر مي رسيديم .اين اولين برخورد ما نبود .هراز گاهي كه از كوچه مي گذشتم او را مي ديدم .اما متوجه گذشتش نمي شدم .شايد هم برايم مهم نبود كه كي بود، سايه اي از كنارم گذشت ودر خم كوچه اي محو شد .وچرا نگاهش مرا به سوي خود مي كشاند .راستش برايم خيلي غريب بود كه بخواهم وقتم را صرف ميل اينجور كارها بكنم .البته بگويم كار من افتادن به دنبال اين وآن نبود .فقط يه شيدايي تازه بود كه با زمستان شروع شد .خيلي زود هم به پايان غم انگيزش رسيدم اين بار نتوانستم نگاهم را از او بر گيرم . لحظه اي خشكم زد وبعد بهش گفتم : چه لب خوش تراشي .چه پوست زيبا وسفيدي .چشمانت مثل ياقوت .
نه! مثل الماس مي درخشند .
در همان حال سكر آور بود كه با دست چپ عينگش را از روي چشمانش برداشت ودر حالتي كه گردن كج كرده بود .تبسمي روي لبش نشست وسرش را به طرف زمين خم كرد .متوجه شدم با نوك كفش روي زمين را خط خطي مي كند .خطوطي مبهم كه هرگز نمي توانم به ذات وكنه آن پي ببرم .
مي ترسيدم تمام آرزو هايم در يك آن از من بگريزد ونابود شود . سرش را كه بلند كرد
بارقه اي از نگاهش با تبسمي مشعوف كننده به سراغم آمد .حس كردم از حرفهاي من خوشش آمده .يا نه ! ممكنه هم متعجب شده باشد ويا خنده اش گرفته
لحظه اي بعد گفت : نگاه كن
به همان اندازه اي كه از نگاهش به آرامش برسم .نگاهش كردم .طرح پرسشي روي لبانش جرقه مي زد
نمي دانم ! شايد هم از گفتن بيم داشت .مگه چي مي خواست بگه كه از گفتنش مضطرب بود
هلال ماه به كوچه مي تابيد ورهگذري هم نبود .احساس چنين منظره شكوهمند وپر از جلال وجبروتي نويد بخش حال وهواي من از بريدن گذشته پر تشويش ودهشتي بود كه آرامشم را برهم مي زد .
زندگي واقعي ام به عقب بر مي گشت وتحت تاثير آن سالهاي انتظار به سايه اي خدشه دار مبدل مي شد كه اشتياق وشيفتگي آن شيدايي را به آرامي اندوهگين مي نمود ومرا با خود به ژرفناي نارسا واسرار آميزي تبعيد مي كرد .
مي ترسيدم .از سايه هاي متداول كه بدنبال هم مي آمدند ومحو مي شدند .از زوزه بادوتراكم لكه هاي برف كه در هوا ي بالاي سر ما مي چرخيد .دستم يخ زده بود
زيبايي آكنده از شكستكي سحر آميز صورتش كه زردي گراييده بود مرا به ياد مرده هاي قبرستان مي انداخت كه ساكت وآرام خوابيده بودند .حرفي زده نشد
جزئيات آن لحظات را هرگز نمي توانم به ياد بياورم چون بعد از آن حادثه دچار فراموشي شدم .همه چيز را از ياد بردم .گويي هرگز نبوده ام
نمي شود منكر بود .مي داني چرا ؟ به خاطر اينكه او مي گفت اين عشق كوفتي دق مرگمان كرد .
با تمام بدبختي كه گريبانم را مانند بختكي سمج چسبيده .فقط به خاطر دارم كه بگويم ، چهره اش را در بين نور وتاريكي مي ديدم كه آميخته از سكوتي دامنه دار بود .ولي نمي دانم مربوط به چه زماني است
چون ساقه اي ترد وشكننده زانوانش شل مي شدند .اولش خيال كردم مي خواهد اداي بازگران سينما را در بياورد ودر برابرم زانو بزند .اما او به عقب برگشت يعني به من پشت كرد .درست در جهت مخالف صورتم به زمين نشست .لباساش كه قشنگ بودند حالا خاكي شده بود يعني با خاك تماس داشتند
گفتم : مي خواي اينجا بشيني .
چشمانم را بسته بودم وصداي قلبم را در سينه حبس كردم
نزديك شدم .ديدم زنگاري نا مأنوس آن چشمان زيبا را در اعماق صورتش معصومانه مي پوشاند .
شايد هم سردش شده بود
اما نمي لرزيد .انگار التماس مي كرد .به تأني چند قدمي پس وپيش رفتم ودوباره به سويش بازگشتم .مثل كسي كه بين دوعالم نا شناخته سرگردان وحيران باشد .آيا كسي قبل از من اين عوالم را طي كرده بود؟
مطمئن بودم اين آهوي رميده به تملك من در آمده بود .شايد هم ضعفي بر او عارض شده كه اينگونه معصومانه به زمين چسبيده .رفتم روبرويش زانو زدم به راحتي تبسمي روي لبانش نشست
وگفت : حالا كاملا تنها شديم
برق وحشت چشمانم را گرد كرده بود .حالا چشم اندازي در برابرم بود كه تصوير آن در پهنه گيتي نمي گنجد
با دلواپسي عجيبي دستهايش را گرفتم .دستاش كاملا سرد بود .انگار سالهاست كه سرد شده بود .
سرش پايين افتاد
تمام تنش را روي سينه ام افتاد .انگار فشاري از بيرون بر تمام اعضايم مستولي مي شد وفشرده .
وفشرده مي شدم تا حدي كه خيلي خيلي كوچك مي شدم . كسي مجازاتم مي كرد
تارهاي مويش كه روي شقيقه اش ريخته بود كنار زدم..
اهسته توي گوشش خواندم ....سكوتت را عزيزم دوست دارم .چرا؟ چون ديگه نيستي
دوقطره اشك از گوشه چشمانم روي صورتش افتاد

2005-01-17T22:44:00.000-08:00

.........جان
خيلي سخت است كه بقيه عمرت را به ندانستن بزني .دروادي دورافتاده قدم بگذاري ، كه دست هيچكس به آن در آنجا به تو نرسد .
من فكر مي كنم مرده ام .همه همين فكر را مي كردند .اينطور نيست ؟
چيزهايي هست كه نمي توانم بنويسم ، چون نمي خواهم براي هميشه از شر آنها خلاص شوم ، شايد هم جرأت نمي كنم به كسي بگويم ! براي همين به دور دستها فرار مي كنم
هرروز صبح ، كه از خواب بيدار مي شوم نشانه هايي از آخرين فكر روياي تنهاييت ، درمن بيدار مي شود .آنگاه همه ي روز وشب من، برايم، كابوسي تلخ ورعب انگيز مي گردد
ناچار! نوشتن كلمات وجملاتي كه به طور يكنواخت وموزون وپشت سرهم سراغم مي آيند قبل از اينكه خوشحالم كنند كلافه ام مي كنند .از خودم مي گريزم ، هر چند پناهگاه امني نمي يابم ناچارم چون حلزون به درون خودم بخزم.يا همچون خزه هاي چسبيده به كف حوض قديمي، به زمين بچسبم .نمي دانم خاصيت اين زندگي در چي هست ؟تداوم وادامه آن چه حاصل يا محصولي براي ما دارد . همين كه خودم را به نا دانستن بزنم .كافي است
من نمي دانم تو مي داني . يا نه ؟ نمي داني ؟ كه چي ! كه ياد آوري خاطرات گذشته همانطور كه براي من آزار دهنده هست تو را هم مي آزارد ، نكنه فراموش كار بزرگي شده اي . مي خواهي كتمان كني . قصدم اين نيست كه بگويم به ميل واراده خودم به اينجا آمده ام . نه ! اصرار نكن . نمي تواني از زبانم بكشي .هرگزتو به علت اين حقيقت نخواهي رسيد
هر دوي ما در تاريكي ايستاده ايم در راستاي سايه هايمان كه چون شمشاد هاي ايستاده در امتداد جاده اي بي عبور ، جاده سرد زندگي ، پر تب وتابترين هذيانها را بهم مي بافد
مي توانم از تو خواهش ي داشته باشم . هر چند برايم گفتنش سخت است .بي حوصلگي نكن . مي خوام بگم ....بگم ...ديگر به من نينديش .سعي كن به من نينديشي واين حادثه ناگوار را كه تلقي آن فقط در نبودن ودر عدم من در كنار تو تلفيق مي يابد . تو را از رسيدن به زندگي نوين ودلخواهت مهجور نكند .
مي خواهم با اين موج بروم . دلم مي خواهد اين احساسات بزرگي كه در من فرو ريخته شده ، دست نخورده باقي بماند .
عزيزم ...اگر مي بيني در اين فاصله ، يعني قبل از كريسمس ويعد از آن در اين خلاء طولاني به سراغت نيامدم . وحالا هم امروز براي .فقط مي خواستم يك درد دل كردن ساده باشد با اندكي آرامش وعطوفت چهره تو كه مرتب جلوي رويم مي آيد .
هر چند اينها زاييده خيالات واهي است .اما ساكت كردن اين تلقين ها براي خوب ديدن لازم است .

حقيقتش را مي خواهي ؟ اينها مرا بيشتر دچار توهم وسردرگمي مي كند.
تو را نمي دانم؟
منتظر بودم كه بهم بگويي . شايد به خاطر اين است كه از جامعه دور افتاده اي .
اين جمله تو وزن خوبي دارد مثل نفس كشيدن يا قدم زدن وگردش در تاريكي
آفتاب كمرنگ زمستان از ديوار كهنه حياط وقديمي براي استراحت به داخل اتاقم آمده ، نور زياد چشمانم را مي آزارد .بايد براي جلوگيري از حضورش پرده ها را مي كشم
مثل گذشته ، شب پر ستاره را بيشتر دوست دارم زيرا از همهمه وكشمكش هاي روزانه فارغم مي كند
من بيمار نيستم .حالم هم خيلي خوب است .
نه ! خيال نكني بيهوده مي خواهم نگرانت كنم .حرفم را باور كن
چيز مهمي نيست
نيروي نوشتن از من دست مي كشد . سكوت ، بصورت آميزه اي از مرگ ، بر دنياي پر از دغدغه من، نازل شده وبه نحوي مبهم چهره ام را تيره ومتفاوت، با مشتي خاطرات بي ربط ، با آينه داخل راهرو پيوند مي دهد .براي همين به عقب باز مي گردم
بازمي گردم به درون حصار زندگيم ، كه هيچي نيست .فقط نجواهايي كوتاه باقي مانده خاطرات ، كه ياد تو آنها را با خود مي برد

به شوق ديدارت از دور مي بوسمت

2004-12-05T21:49:00.000-08:00

توراخالي از بلندمرتبگي محبت ديدم

ساعت 5 بعد ازظهر است .تو مي آيي با چشماني ، كه با پلكهايت مماس مي شوند
در لحظه اي كه روشنايي روز درتاريكي حركت مي كند .دورتر از انديشه هاي آسماني
ظريف ترين تصور من از تو غلط از آب در آمد
من خيال مي كردم تو فضايي بزرگتر از بي نهايتي ! شبيه مدتي طولاني در درون خواب ويا اوج بخشايش
ساعت 5 بعد از ظهر است از خم كوچه مي گذرد تا انحناي بن بست مي رود ودوباره خيز بر مي دارد وبه اول كوچه
من روز ديگر طول قدمهاي كوچكت را، با قدمهاي بزرگم در مسير پرچين خط نوري همان كوچه بن بست ، تندترازتو كه آهسته راه مي رفتي به تقدير معنا كشيدم .ديدم تو از هرگونه ادبياتي فارغي .
تو را يك بار ديگر در خلوت شبانه اتاقم ميان دوخط متوازي دفتر چركنويسم .بين دوسطر ثانوي با قلمي ، خيس دوات سياه تكرار كردم .اما تو از تك وتاي تكرار دوباره افتاده بودي .تو چنان بي رمق وافسرده بودي كه بارقه روي لبانت را با ماتيك سياه پوشانده بودي.
كاش يك جو محبت يك شاخه بزرگي ، كاش يك بافه انسانيت به اندازه يك پر غاز در تو بود
نه ! نه !كيف قرمزت خالي از پر كاهي بود كه در اين زمانه پشيزي ارزش داشته باشد
هيچ چيز جالبي در تو نديدم تو حتي حرف زدن را نمي دانستي .هيچي در تو نبود ! جز سكوتي خدشه دار كه ظرافت پرواز مرا زخمي مي كرد .وحرفي نداشتي كه بزني
خستگي سه روز لغزنده وفريبنده در تنم محو شد وخوشحال شدم كه تو را شناختم
گويي شعله اي دردرون سينه ام تير مي كشيد وبا غوطه شدن در چهره ام دست وپا مي زد تورا،،،،، تا خاكستر شوي
شقيقه هايت تركيب بندي از مسئله سكوتي اتفاقي بود.كه شبح را روي هوا طاق مي زد
لبهايت يكنواخت وخفه در معرض نامتناهي شبي عريان كه ميان عوام فريبي جاودانه بود
چشمانت گرد وغبار فصل ها بود
پاهايت دربند زنجيري براي بيان ناميدي دست نيافتني مسكوت مانده بود .يخ زده
تو كلمه اي تيره بودي ، رها درتشويش ! با حركاتي ناسودمند
حامل عزاي خويش كه ترمه خودخواهي را به دور خود پيچيده بود
تو براي من بدترين خاطره در شيرين ترين روز زندگيم بودي .در پرتگاه متبلور ي كه به حد يك اشتباه گرفتن از سوي من اتفاق افتاد
تو بي شكلي وبي نام ونشان تر از

2004-11-26T22:28:00.000-08:00

خاطرات زعفراني از زمان كهنه

درلابلاي كتابهايم، داخل قفسه بلندي كه به ديوار چسبيده ، دفترچه فرسوده كهنه اي كه اوراق آن كنده شده ورنگ زرد وخاك آلود به خود گرفته ، مرا به طرف خودش مي خواند، صدايم مي زند.

دفتر را از مرداب درد ورنج سالهاي دور بيرون مي كشم

هرصفحه از آن را كه مي خوانم دگرگونم مي كند ، زندگي افسون آميز گذشته جلو چشمم تداعي مي شود .درسطر سطر آن ، خركات ويادبودهاي زندگيم را ،كه در آن ريخته بودم جستجو مي كردم

گاه زار زار مي گريم وگاه قاه قاه مي خندم .وگاه در گوشه اي از اين هزار توي به يغما رفته خودمو زنده زنده دفن مي كنم

هرفصلي از اين دفتر مربوط به زندگي من است .وهم چنين دوستان واطرافيانم

و آنهاني كه سهمي در اين نوشته دارند ،اكنون هيچكدامشان نيستند .يا مُردند.يا اينكه كشته شدند

تجربه هايي كه زمان آنرا ازهم فرو پاشيده است .

زمان به بن بست رسيدن آرمان هاوعدم تحقق آزاديخواهي ،ويادداشتهاي دوران مبارزات دانشجويي ، كه سالهابا آنها زندگي كردم

وصف حال جنبش هايي كه از نزديك در آنها شركت داشتم .جنبش مبارزاتي براي استقراردموكراسي وآزادي

حالا اين خاطرات رخوت آور از پهناي ديوار هاي ترك خورده ،چون برگ هاي خشكي فرو مي افتند وزمين را مي پوشاند

در وضعيت نا انساني امروزكه رژيم حصاري برشكوفايي وپويايي ورهايي آدمي كشانده ، تنها چشم به افق هاي نا پيدايي مي دوزم ،

تا دوباره با چشمانم ببينم جنبش هاي مردمي بارور شده وبا اتكا به علم وآگاهي از تاريخ اين سرزمين كهن ، وبهره گيري از آزادي ها ، راهگشاي مردم كشور عزيزم باشم ، وچشم اندازتازه اي باز شودبراي تحقق عدالت اجتماعي .نه ! با نفي ابلهانه آزادي ودموكراسي تيشه بر ريشه خودبزنيم.

******

پشت ميز نشسته ام ، چاي سر مي كشم .وتورا در حال پوست كندن سيب نگاه مي كردم

به خودم ميگم ....؟مي داني .....نه ! نمي دانم

تو در حاليكه سر بر مي داري ، منو زير نظر داري ، حالت چهره ام را مي خواني كه چه احساسي دارم .

مي خواستم از جايم بلند شوم ، دستم را گرفتي وگفتي : بنشين ، نرو! دلم مي گيرد

دستت روي كليدشروع ضبط وصوت رفت و...داريوش خواند

بوي گندم مال من

هرچي كه دارم مال تو

يه وجب خاك مال من

هرچي مي كارم مال تو

.....ومن از فراز هزاران سال برباد رفته ،چون درويشي شوريده رنگ از آسمان ابري پاييز فرود ميام

حالا كنار توام

2004-11-16T01:03:00.000-08:00

غم عشق يك نكته بيش نيست

هوا سرد وساكن بود ، طول خانه ي خلوت وسرد را چند بار پيمودم ، مهتاب سطح اتاق را روشن كرده بود

افكار متفاوتي دايره وار دراطرافم مي چرخيدند ومرادر چنبر خويش مي پيچاندند
براي لحظاتي احساس كردم درخلائي شناور هستم گويي اعضاي بدنم يكي از پس از ديگري ازتنم جدا مي شد ودر فضاي اطرافم به پرواز در مي آمد
با دستم پشت دست ديگرم را حس مي كردم ، دردي عصبي به سراغ معده ام مي آمد
روزنامه مچاله شده را از روي زمين برداشتم وروي ميز گذاشتم با كف دستهايم بار ديگه صافش كردم
يك بار ديگه ، نه براي چندمين بار خبر را خواندم ، اما اين دفعه آخر بود كه روزنامه را مچاله نكردم‌، مي خواستم زيبا هم بخواند ، زيبا مشغول رُفت وروب اتاق ها بود ، هميشه اتاق مرا با دسته هاي گل مزين مي نمود ، داشت يادم مي رفت ، خبري كه تا اين حد مرا متشنج مي كرد ، اين بود ، راستي شما هم خونديد ، " داریوش نویسنده ی وبلاگ داریوش کبیر، امید نویسنده وبلاگ شوریده و پیوند نویسنده ی وبلاگ مهنس گایانه هر سه در بازداشت به سر می برند. این سه نفر از پنج شنبه شب گذشته بازداشت شده اند. پنج شنبه در حدود ساعت یک نیمه شب نامبردگان همراه با چند نفر که آنها را دوست خود نامبرده اند به منزل باز گشته اند و آنها را همراه با کامپیوتر و وسائل شخصی به همراه خود برده اند. از محل بازداشت آنها اطلاعی در دست نیست. و هیچگونه تماسی تابه حال با منزل نداشه اند"
گفت: دوست دارم همه جاي اتاقمان را غرق گل باشد
چيزي نگفتم ، ساكت در سكوتي سر سام آور قدم مي زدم ، اين بار با سما جت
پرسيد : مثل اينكه اتفاقي افتاده ، نگران هستي
او مي دانست تنها عطر گل ها مي تواند سراسر وجودم را اشباح كند وبه آرامش برساند
اما اكنون با اين اطلاعات واخباري كه در رسانه ها مي خوندم ، تمام خاطرات شيرين را از ذهنم زايل مي كرد .
بار ديگه قهقهه زنان جلوم اومد ، اين بار دستام را گرفت وبا اشاره به طرف سبد گلي كه روي ميز وسط هال گذاشته بود ، گفت: ببين گل هاي سفيد چقدر نازند
گفتم : نمي دانم چرا ، همه زيباييها در نظرم وهم وخيالي بيش نيستند ؟توهمات وخيالاتي كه نمي گذاردآغاز وپايان يك واقعيت را دريابم و.......سرگردان مي شوم
گفت : من هم فكر مي كنم اسراري دست به دست هم مي دهند كه ذهن مرا بر مي آشوبد
گفتم : هرگز انتظارش را نداشتم كه دست به دست هم بگذاريم وببينيم افراد بي گناه قرباني شوند
گفت : اصلا منظورت را متوجه نمي شم
گفتم : هميشه در طول تاريخ افراد هنرمند ، كساني كه در راه آزادي بيان تلاش كرده اند در نيمه راه زندگي جانش را از دست داده اند .واكنون اين كانون گرمتر از گذشته مانند فاخته اي كه بر خرابه اي زنجره مي خواند منتظر مرگ ومير است تا نوحه سر دهد ، اما اين جانها ، آزادند مثل زلالي اب ، صاف وبي غل وغش ، حيف است كه به زودي پر پر شوند يا در چار ديواري به فل وزنجير قرون وسطايي محبوس گردند
گفت : زمامداران قلدر سعي مي كنند افرادي را كه از حريم انديشه واخلاق دفاع مي كنند ، يعني انسانهايي را كه مي فهمند ، از حق " نه " گفتن محرم كند وبرده وار يا زنداني مي كند يا اينكه محروميت اجتماعي مي دهد يا اينكه سينه ديوار را سپر گرفتن جان هاي آنان مي كند ، در مسير ديگه عده اي را آزاد مي گذارد تا چپاول كنند
گفتم: چه ميشه كرد ، واي از دست ملتي كه امروزشان با فردا يكي باشد
گفت : اين را هم بايد اضافه كنم ، كساني كه در راه آزادي انديشه وبيان قدم مي گذارند ، مرگ خودراآزادانه وآبرومندانه برگزيده اند
گفتم : در حالي كه من اعتقاد دارم اينان بايد سعي كنند جانشان را نگهدارند ، واما بي تفاوتي ما در برابر اين چنين چالشي ، خيانت به انسانيت است ، مدتهاست كه كمتر روزنامه مي خونم، زيرا بهترين گزينه ها در همين وبلاك ها انتخاب مي كنم ، البته نه همه وبلاكها ، وبلاك كساني كه با قوت سطوري را مي نگارند تا از فرسودن انديشه اي جلوگيري كند
گفت : هميشه اينجور بوده ، تمايل طبيعي حكومت هاي مستبد اين هستش كه هر قلمي را بشكند وهر دهاني را ببندد
گفتم : مردم ما خيال مي كنند همين استدلالهاي دروغين واقعيتي است كه مي بينند در حاليكه خود سعي نمي كنند به دنبال فروغشان بگردند ، يعني خيلي ها دل به استدلال دولتمردان دلگرمند، هر تبليغ دروغين را مي پذيرند
گفت : افسانه بهشت گمشده در عصر طلايي كه از گذشته هاي دور مي آيد ، جلوگيري از رواج انديشه هاي درست، براي زوال ملتي كه انقلاب كردن تا دست ابتذال سانسور و........بريده باد
گفتم : واقعا چه ساده لوحانه دل در گرو عشق به انقلاب بستيم ، با تعقل وتعبد پذيرفتيم كه تئوري وكردار انقلاب نمي گذارد آزادي هاي اساسي وآرمانهاي بنيادي فرد واجتماع به خطر بيفتد
لحظاتي در سرم سكوت حكم فرما شد ، چيزي نگفتيم

احساس كردم پلكهايم پرازسنگيني وخواب است
چون مرده اي خوابيدم

2004-11-02T07:09:00.000-08:00

پيش از آنكه به تنهايي خود پناه برم از ديگران شكوه آغاز مي‌كنم . فرياد مي‌كشم كه تركم گفته‌اند . چرا از خود نمي‌پرسم كسي را دارم كه احساسم را؟ انديشه و رؤيايم را ؟ زندگيم را با او قسمت كنم ؟ آغاز جداسري شايد از ديگران نبود ...

( مارگوت بيكل / ترجمه احمد شاملو )

من تنهام ، چون خدا تنهاست

كلمات ميان لبم ، نوك قلمم تب كرده اند ، يهو مثل برگريزان پاييز ، شروع به ريختن مي كنند
صداي نفسم را مي شنوم ، ودستم را مي گذارم روي سينه كاغذ
ميان كلمات فراموش شده ، ميان اين فاصله سالهاي تباه شده عمرم
تنها ترا جستجو مي كنم
من تنها نشسته ام
من اينجا بس تنهايم . تنهاي ، تنها
حس مي كنم توي اين چار ديواري زندونيم
بيرونم كه مي رم ، زندوني بزرگتر، با قابي از صخره هاي بلند وسياه دورم مي چيند
هوا كه سرد مي شود ، باد سوزنكي مي وزد
سركش ، با غوغاي موج هاي سنگين
من تنها راه مي روم ، من پياده مي روم
تمام گذشته ام را در پياده رويها . كف خيابانهاي سياه . توي خانه هايي كه بچه ها با زغال سياه نقاشي كشيده اند
من يه جايي خاطراتم را
گذشته ام را جا مي گذارم ، بي نشون
نمي دانم اينها را براي چه مي نويسم !
شايد براي تو !
آري ، تعجب نكن ! براي تو مي نويسم ، كه هميشه گوشه دلم را تسخير كرده اي
براي تو كه بغض گريه هايت را براي نقاشي مي كني
وبا عبور قاصدكي از كوچه تنهايي مان
با اوهامي كه از دور ونزديك سر مي رسند ، با زورقي از كاغذ باطله ، با چركنويس هايت
مي فرستي
تو تنها ملودي حرفهاي ناگفته من در اين پاييزي
حرفي براي تمام فصل هاي خاكستري ، فصل هايي كه اوركت زرد پاييزي به تن دارند
من تنها هستم ، چون خدا هم تنهاست ،
خدا تنهايي را دوست دارد
منم تنهايي را دوست دارم
تو هم تنهايي را دوست داري
يادت مياد ، هر دومون تنها بوديم . حالا هم تنها هستيم
گفتم : اسمشو چي بذارم
گفتي : تنهايي
گفتم : براي چي تنهايي
گفتي : براي نزديگي
گفتم : نزديكي ،چي ؟
گفتي : خوب ، دوتايمون
به رغم خاكسپاري تمام روزهاي سرد گذشته ، هنوز من زير نور ماه مي نشينم
زير همون درخت نارنج هميشه سبز ، زير همون سايباني كه نور ماه درش مي تابيد
شمعي روشن مي كنم ودر باغچه مي كارمش.
باد شعله اش را پيله پيله به اين سو ، نه ! به هر سويي كه تو خونه داري مي برد
ومن كتابي در دست دارم ، با شعر هاي زندگي ، شعر هاي سبز وعاشقانه
كاشك مي تونستم از درز پنجره فروبسته خونه ات بگذرم
كنار تختت ، بالاي سرت ، يه جايي كه تو را نيازارد ،بنشينم
وچون پرنده اي ، برات آواز بخوانم
آواز تنهايي
آنگاه كه بيدار شوي آسمان دلت سخت شكوهمند خواهد شد
وعروسك هايت را در دست خواهي گرفت ، وبياد كودكي موهايت را شا نه خواهي زد
تو چقدر بزرگي
به اندازه تنهايي من …………………بزرگي

2004-10-30T10:56:00.000-07:00

كسي كه اكنون تنهاست ، تنها خواهد ماند ، بيدارخواهد شد ، كتاب خواهد خواند ونامه هاي بلند خواهد نوشت . ريلــكـه

بعداز ظهر ديروز اين نامه وصول شد

همچون پرنده اي درباد

سواي اينكه هواي پاييز حزن انگيز است ، رايحه شبانگاهي روحم را تحت تاثير گرفته وگاه گاه مشمئز كننده است
بوي سرما وعلف هاي يخ زده ، بوي دود برگهاي سوخته . اينها روايحي هستند كه استشمام مي كنم
پاسي از شب گذشته وهوا ظلماني وكاملا تاريك است ، درتمام اين مدت دوري ملال آور ومشقت بار ، بارها احساس كرده ام كه رمقي از اين جسم براي زيستن نمانده است ،بنابراين هر اتفاقي هم در اين واپسين باقي مانده عمرم پيش مي ايد ،علاقه وتوجهم را به خودش مشغول نمي كند
اينها جز لطمات وارده اي هستند كه بيشتر انرژيم را هدر مي دهد ، كه كمتر به خودم بينديشم ، چهره ام را رنگ پريده وافسرده نشان مي دهد
هم چون پرنده اي در باد هستم كه ويرانيهاي مهيب را مي بيند كه به هم دست تكان مي دهند ،مي دوني ، شايد علتش اين باشد كه بعد از رفتن تو هجوم احساسات واضطراب در من بصورت يك ناخوشي ظهور كرده ،افزايش يافته ومرا مي كشد
احساس ترد شدگي واندوه ، بغض گلويم را مي فشرد
در اين بغض گرفتگي به تو مي انديشم ، وازته دل اميدوارم ناچار نشوم ، تحت فشار خاطراتي كه برايت نقل مي كنم ، دوران دشواري را برايت تداعي كرده باشم
تلاش مي كنم زندگي آرامي داشته باشم ،نفسي به راحتي بكشم ودر جستجوي تو دل به ساحل دورافتاده ودلگير درونم بسپارم كه تو چون رودخانه اي در آن جريان داري
ديروز غروب بعد از مدتها راه افتادم وبه قصد پياده روي با تجسم نوازش دستهاي تو خيابان هاي شلوغ را زير پا گذاشتم ، جلوي مغازه اي ايستادم،وبراي خودم لباس خريدم ، يك سارافون بلند ،چنان دلفريب وزيبا شده بودم كه ترديد داشتم اين خودمم
وقتي در آينه خيره مي شدم ، چهره تورا مي ديدم ، كه حائل در آينه لبخند مي زد وسرت را بالا وپايين مي بردي واز سر تا پا نگاهم مي كردي، بي اختيار چرخي مي زدم ومي خنديدم
وتو يك بار ديگه در شاديهايم شريك مي شدي
در همان حال احساس عدم واقعيت گريبانم را مي گيرد ومرا چنان دچار سرگيجه ي كند كه مجبور مي شوم همان جا روي زمين بنشينم ، گويي پس از سالها حسرت ، گرسنگي به سراغم آمده است . حس مي كنم پاره اي از وجودم كنده شده

در حاليكه راز اين دوري وجدايي را نمي دانم
كسي كه در حسرت ابدي تو، مي سوزد

2004-10-22T07:37:00.000-07:00

شايد اين آخرين نامه باشد

احساس آرامشي موقتي ، اين فرصت را بهم دست داد تا برايت نامه اي بنويسم
در اين مدت انتظاري كسالت آور ، تكانم مي داد .اما امروز صبح كه يك شب طولاني را پشت سر انداختم ونفس راحتي كشيدم گويي دغدغه ها ونگرانيهايم در آتش بخاري سوختن .فكر مي كنم فقط عشق وشيفتگي وهمدلي است كه خوشبختي واقعي را به ارمغان مي آورد وبه همين خاطر به هنگام ترك تو اشك ريختم، زيبايي وشكوه تو فراتر از تمام ظواهر فريبنده اي است كه از آن احساس شكنندگي وناپايداري كنم .
واقعا بر اين باورم كه ديگر تو برايم وجود خارجي نداري ، هر چند اين روزها لحظاتم در تنهايي به كندي وتأني مي گذرد ، اما ياد تو مهربانم هميشه بارقه شيريني بوده كه به صورتي مبهم در ذهنم سو سو مي زند ، ومر ا از اين لحظات سرگرداني كه پيش از اين گفتم ، به روزها وشبهايي باز مي گرداند كه در كمال اشتياق به تو مي گفتم ، ستاره اول زندگي حقيقي ام باش
خودم را خاموش مي كنم تا تنها تماشاگر باشم ، تماشاگر روزها وشب هايي كه در كنار هم بوديم ، راستي يادت هست ،هنگامي كه فصل شكوفه هاي نرگس ونسترن فرا مي رسيد ، تو مرا نگاه مي كردي ، چقدر چهره ات از هم شكفته مي شد ، گويي غنچه هاي بنفشه در حال شكفتن باشد ، اون باغ اسمش چي بود ؟با ديواري بلند ،كه خوشه هاي نسترن هاي قرمز وآبي از حصارش مي ريخت ، شكوفه هاي رنگا رنگ وبوته هاي بزرگ ، جويباري كه سر بلند كرده بود در سايه سار باغ هاي ديگر كه به باغ ما چسبيده بود ، پر از زنبق ها وسوسن هايي كه كف زمين خفته بودند ، وتو چون نوعروسان قدم بر مي داشتي ، لابلاي شاخه هاي با طراوت درختان ، كنار بوته هاي بزرگ گلهايي كه خيس بودند ورايحه سر مست كننده اي داشتند خودت را در خلوت برگهاي سبز پنهان مي كردي، وقتي كه تو را در كنار خودم داشتم ،آن همه زيبايي طبيعت برايم ناچيز ترين بود ، ديروز غروب به باغ رفتم ، مي خواستم قدم بزنم ، همين جا بود زير همين بيد مجنون كه بهم گفتي :هرگز نمي توانم از تو دور باشم ، وبه جهتي دوري تو برايم محال است . اما اين واقعيت را نمي تواني كتمان كني ، كه تو تغيير كردي ، دلشوره وواهمه هاي من هم به خاطر همين بود، وحالا به معناي دوري پي مي برم
آن روزهابهترين روزهاي زندگيم بودند ، اينك همون روزها در خاطرم تداعي مي شود وبيش از هر زماني شاد وبي خيال مي شوم
اما افسوس كه خزان به دنبال مرگ باغچه آن رايحه رنگارنگ را با خود برد ،همه گل ها پژمرده شدند
قصدم از نوشتن اين نامه فقط بردن تو بود به گذشته هاي دور ، به كوچه باغ زندگي مشتركمان ، مي خوام يك بار ديگه پرواز كني ، در هوايي مطبوع وعطر آگين ، هم سوي پرندگان
در غروبهاي آفتاب احساس مي كنم آن روزهاي سبز ،خاكستري وباراني شده ، هر چند خويشتنداري مي كنم ، كه به زندگي بد وبيراه نگم ، اما براي رسيدن به زندگي واقعي سالها بايد انتظار كشيد ، مانند ساقه هاي ترد وشكننده گلهايي كه در انتظار خورشيد هستند
اين بارهم مثل دفعه هاي گذشته همه چيز برايم متفاوت است ، ديگر تحت تاثير جلال وشكوه خوشبختي غير قابل تصور كه مرتعش كننده اعصاب وروانم باشد قرار نمي گيرم ، من نمي توانم احساساتم را با رنگ ديگريي عوض كنم ، چون دلم پر از دلهره وتشويش است ، از اعتماد به نفس وتسلاي خاطر وشعله ور شدن عشق به اين زندگي خسته شده ام ، اينها همه تلقين هايي است براي يك آدم مرده ، يك زندگي مرده ، تزريق يك مُسكن قوي ،يك آدم مرده نمي تواند هدفي داشته باشد .براي همين نمي خواهم دوباره پيش من برگردي وخودت را درگير كارهاي من كني ، به نحوي نگران خواهم بود كه مرا تشويق كني كه احساس خوشبختي كنم
اگر مي بيني دلتنگ هستم ، دلتنگي هم برايم از دوري تو به نوعي خوشايند است ، چون نمي خواهم شاهد زجري باشي كه قطره قطره ، ونرم نرمك مرا داغون مي كند ، ديگر در اين خانه احساس امنيت نمي كنم ، وقتي به اينه نگاه مي كنم وچهره رنگ پريده خودم را مي بينم كه مانند چراغي سر از تاريكي در آورده ، مي ترسم . براي همين مي خوام بگم من براي تو آن عشق بي مثالي نيستم كه با صداي بوق زدن اتوموبيل به سوي خوشبختي ببرمت ، خيال هر دومون از اين جهت راحت ميشه ، حالا پشت سرمون يك سكوت مطلق حكم فرماست سكوتي كه به هر دومون مثل بلبل چهچه مي زند ، راستي هر وقت خواستي بياي بهم خبر بده ، شايد بخواي به باغ نگاهي بيندازي ، اما سعي كن بهار بياي ، چون فصل پاييز فصل ديدن گل سرخ نيست
چشمانم را مي بندم ، تا خاطرات گذشته برايم تازه وتازه تر بشه

2004-10-17T11:23:00.000-07:00

مهم نيست كه مرگ ، چه وقت ودركجا به سراغ من مي آيد .مهم اين است كه وقتي مي آيد من آنجا نباشم
وودي آلن

در خيابان خلوت وقديمي هستم ، وسط جنجال شهر ، به نا گاه از اين خيابان سر در آوردم
خانه هاي قديمي ، هواي رگباري كه به ناگاه تابش خورشيد درخشان بر شاخه هاي سبز كه اين روزها زرد مي شوند

تازگي وسرشاري بهار را ياد آوري مي كند
باران نم نم مي بارد ، باد مي وزد، وغبار ي كهنه را در هم مي پيچاند ، صداي همهمه باد را مي شنوي ؟
وصداي آدمهايي كه از ما مي پرسند عدالت كجاست ؟
عدالت يعني چه ؟
چه كسي عدالت را براي اينها معني مي كند ؟
غروب كه از راه مي رسد نگاهم در كثرت اشكهاي تو غرق مي شود
يادت هست مي نوشتي ، هنوز اون ايميل ها را دارم ، هر روز مي خونمشون ، مي گفتي : من وتو مثل پرنده اي هستيم كه اززندگي لطمه هاي زيادي ديده ، وسر به زير بال وپر برده وبر شاخساري كز كرده ، باورمان نمي شود روزي بتوانيم با پروازي ديوانه وار در روشنايي آسمان همديگر را ببينيم
من هميشه متحير ومجذوب تو بودم ، سوداي ديدن تورا در سر داشتم ، مثل رويايي پر آشوب به درونم تاختي

آن شب تمام چراغ هاي خانه را روشن كردم ، حياط مهتابي شد ، وپرنده اي برشاخه ي درخت نارنج مي خواند
انگار صدايت را شنيده بود ، نه ، پيامت را خونده بود

نوشتي : تصميم گرفتم ببينمت

شادي من از اين پيام انتها نداشت، بوي عيد مي دهد

باد يك سال را با خود برد
سالهاي كودكيم را كه بوي مرطوب درختان سرو وگرماي خورشيد را داشت بياد مي آورم ، نفسي تازه مي كنم ، جويبار به راه

خودش ادامه مي دهد وحباب هاي آب با شتاب واندكي هراس از جويبار بالا مي آيند
باد خنكي مرا به لرزه انداخت
شب وتاريكي خيابانها ، دلتنگي عصر جمعه اينها مثل چاهي پيش رويم دهان باز كرده اند ووجود دارند
خيال مي كنم از حضور مرگ دلتنگ نخواهم شد ، آن را به راحتي تحمل خواهم كرد .اما دلتنگي باز مي آيد
ويكايك خاطره ها وآدم ها را با خود مي برد
ببين يك سال گذشت
سالها چه زود مي گذرند ، ومن هنوز سر گردانم ، آيا به آينده مي توان اميد داشت

2004-10-11T21:45:00.000-07:00

ابر آمد و زار بر سر سبزه گريست
بي باده گلرنگ نمي شايدزيست
اين سبزه كه امروز تماشاگه ماست
تاسبزه خاك ما تماشاگه كيست

رباعيات صادقانه خيام، كم وبيش در هر زماني سياهي وتلخي زندگي را به مجال شرح مي كشد
بي ترديدبه زخم هايي كه از هزار توي بلا با نيشدر مرگبار ، آخرين ضربه را، بر پيكر وراندود انسان مي زند ، نمايان مي سازد.آنچه اهميت ندارد كه بعد چه مي شود
زمان راكد مي ماند با بالهاي طاقت فرسا ،چنان درچشمانت خيره مي شود،دردرون واژه هايي كه تفسير آن سخت تر از ابراز زباني است ، هم چون آزموني سخت كه آبكش مي كند چنان كه گويي با زبان درگير است، كه سالهاي گرد گرفته گذشته را شيون وزاري مي كند.مثل غلغل آرام چشمه اي جوشان يا جويباري كه زمزمه هاي سست عاشقانه سر مي دهد
*****
هواي شهر مثل همه پاييزها مه زده ، وازبرگ هاي پراكنده وسوراخ پر مي شود ، كوچه ها درشب ، پر از سايه هاي مبهم مي شوند،بي صداي آوازي غمگين كه هق هق كنان به خاك مي افتد
خزان،آفتابش حزين وفرسوده است ، گاهي به تماميت غرق مي شوم در ته نشين شدنش وشب را كه چگونه بستر لخت وفرو هشته اش در تيرگي مي رود، هم چون ساحره اي وحشتناك وشياد روي شهر وخانه هاي فرو رفته دستارش رامي كشد ، وماه چه صبورانه دستمال حرير آبي رنگش رامي گستردوباآن ،گرسنگي شب را التيام مي دهد.
سوت منجمد وخواب آلود بادبوي تازگي وخنكي را دارد،اما نسيمش آزار دهنده است ووحشت انگيز .
*****
از مبدا دور شدم ، داشتم مي گفتم در رباعي خيام ، وصف ناپذيري زندگي وعدم اعتقاد به دلخوشكنك هاي زودگذرش به سخره گرفته شده ، ودم را غنيمت مي شمرد ، وميل را به باده وسرمستي ،باشرب شراب ارغواني ،ترجيح مي دهد بر گوشه نشيني ورياضت دادن جسم وروح .كه اين زندگي جز فرومايگي ، تباهي وحركت بسوي مرگ نيست ،رباعيات خيام عصيان نابي است كه از سرهراس زندگي نخستين بارقه اميد راباباده ومستي آميزش مي دهد.
دررباعي ابر آمد و ...........سبزه ، بادوخاك با لفظي تلفظ مي شوند كه معناي هماهنگي دارند .
كه اين سه با هم به سرمستي وجلالت مي رسند ، سبزه روييده مي شود از خاك ،ونسيم باد ملايم نوازش مي دهد رباب اين تننازيهاي خمارگونه را كه با هرنقاب سيمين ما را به دامان مي كشد
بعد با خطي متمايز روي ذهن وروح واقعيتهاي دروغين وزشت در قلمرو بي ارادگي زبون مي سازد ،
بي كرانگي مرگ ودر عين حال اعتقاد به ماندن در اين زيستگاه ،به ديوانه خانه ي آشناي هميشگي وبي اعتنايي به رويش جان به نحوي تنها قسمتهاي ناقصي است كه ما را در بخش تاريك حس شناسي حقيقي ، حقايق را مستقل مي نماياند
محيط پريده رنگ سبزه بعد از بهار وخزان فاحشي كه كوه را زمخت وبا تني زغالي به قلمرو هيچي مي كشاند. تماشاگه امروز ماست همسنگ سايه روشن نيمه شده از سايه وتن از هم جدا شده ، راهي به سرانجام نمي برد
چه كسي فردا تماشاگه اين ماست ، كه امروز نا باورانه نشان مي دهيم كه فكر كردن به مرگ بدترين ووحشتناكترين فكر است ،ما مسافر زمينيم . تن غبار خواهد شد . باد وزديدن خواهد كرد واين غبار رابا خود مي برد ودر كران ديگر باران آن را احيا مي كند، آنگاه گل هاي رنگي شتابان شكوفه خواهند كرد
******
هر از گاهي با خيام به كاويدن خويشتن مي پردازم ، كه سابق بر اين دربند بريدن از دنياي برون ، ولذت زندگي را در الهيات وعرفان جستجو مي كردم ، اما اينك خواه معنوي ، خواه حقيقي ، وخواه ذهني ، در بلا تكليفي رها شده ام ، مانند برگي در باد